سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٢٩١ - ١٤٣ و نيز از سوره شورى نازل شده است قل لا أسئلكم عليه أجرا إلا المودة في القربى

ندارد، از اموال خودتان مقدارى جمع‌آورى كنيد و به او بدهيد تا در اينگونه موارد از آن كمك بگيرد، آنها اين كار را كردند و آن مال را نزد پيامبر آوردند، پس اين آيه نازل شد: «قل لا اسئلكم عليه اجرا الا المودة فى القربى» يعنى براى ايمان و قرآن قيمتى نمى‌خواهم، يعنى روزى و مالى نمى‌خواهم مگر اينكه پس از من حق خويشان مرا ادا كنيد.

از اين سخن، چيزى در دلهاى آن قوم واقع شد و گفتند: از آنچه در دست ما بود اظهار بى نيازى كرد، مى‌خواهد ما را به دوستى خويشان خود پس از خود وادار كند، سپس بيرون رفتند، جبرئيل نازل شد و به پيامبر خبر داد كه اين قوم تو را در آنچه به آنان گفتى متهم كردند، پيامبر نزد آنان كس فرستاد و آنان آمدند و به آنان گفت: شما را به خدا و آنچه شما را به دين خود هدايت كرد، سوگند مى‌دهم آيا شما مرا در آنچه راجع به خويشانم گفتم، متهم مى‌كنيد؟ گفتند: نه يا رسول اللّه، تو نزد ما راستگو و نيك هستى، و اين آيه نازل شد: «ام يقولون افترى على اللّه كذبا يا مى‌گويند بر خدا دروغ بسته است» آن قوم همگى برخاستند و گفتند: يا رسول اللّه ما تصديق مى‌كنيم كه تو راستگويى ولى در دل ما چيزى وارد شد و آن را به زبان آورديم و اينك از خدا طلب آمرزش مى‌كنيم و به او توبه مى‌كنيم، در اين حال اين آيه نازل شد: «و هو الذى يقبل التوبة عن عباده و او كسى است كه از بندگانش توبه را مى‌پذيرد.» ٨٣٦- همين مضمون با سند ديگرى نيز نقل شده است.

٨٣٧- عن أبي أمامة الباهلي قال: قال رسول اللّه ٦: إنّ اللّه خلق الأنبياء من أشجار شتى و خلقت أنا و علي من شجرة واحدة؛ فأنا أصلها و علي فرعها، و الحسن و الحسين ثمارها، و أشياعنا أوراقها، فمن تعلّق بغصن من أغصانها نجا، و من زاغ هوى و لو أنّ عبدا عبد اللّه بين الصفا و المروة ألف عام ثمّ ألف عام ثم ألف عام حتّى يصير كالشنّ البالي ثمّ لم يدرك محبّتنا أكبّه اللّه على منخريه في النار. ثمّ تلا (قل لا أسألكم عليه أجرا إلّا المودّة في القربى).