سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٣٧٧ - ١٩٣ و نيز از سوره عبس نازل شده است وجوه يومئذ مسفرة ضاحكة مستبشرة

خاف مقامه بين يدي ربه و حسابه و قضاءه بين العباد فانتهى عن المعصية، و نهى نفسه عن الهوى يعني عن المحارم التي يشتهيها النفس، فإن الجنة هي مأواه خاصة و من كان هكذا عاما.

ابن عباس درباره سخن خداوند: «فاما من طغى» مى‌گويد: يعنى خود را بگيرد و تكبر كند، و او علقمة بن حرث بن عبد اللّه بن قصى بود و او زندگى دنيا را بر آخرت ترجيح داد و آخرت را در برابر دنيا فروخت، جهنم جايگاه كسى است كه چنين باشد «و اما من خاف مقام ربه» مى‌گويد: او علىّ بن ابى طالب ٧ است كه از ايستادن در برابر پروردگار و حساب و داورى او ميان بندگان مى‌ترسيد و لذا از گناهان پرهيز مى‌كرد و نفس خود را از هوا و هوس، يعنى از گناهانى كه نفس انسان به آنها ميل مى‌كند، باز مى‌داشت. همانا بهشت به طور خصوص جايگاه اوست و به طور عموم جايگاه هر كسى است كه چنين باشد.

١٩٣ و نيز از سوره عبس نازل شده است: وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ ضاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ

چهره‌هايى در آن زمان روز گشاده است، خندان و شادمان است.

(سوره عبس آيات ٣٨- ٣٩) ١٠٨٠- عن أنس بن مالك قال: سألت رسول اللّه ٦ عن قوله: (وجوه يومئذ مسفرة) قال: يا أنس هي وجوهنا بني عبد المطلب أنا و علي و حمزة و جعفر و الحسن و الحسين و فاطمة، نخرج من قبورنا و نور وجوهنا كالشمس الضاحية يوم القيامة، قال اللّه تعالى: (وجوه يومئذ مسفرة) يعني مشرقة بالنور في أرض القيامة (ضاحكة) فرحانة برضاء اللّه عنا (مستبشرة) بثواب اللّه الذي وعدنا.

انس بن مالك گفت: از پيامبر خدا درباره سخن خداوند: «وجوه يومئذ مسفره» پرسيدم، گفت: اى انس آن، چهره‌هاى ما فرزندان عبد المطلب است، من و على و