سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ١١ - مقدمه مؤلف

[مقدمه مؤلف‌]

بسم اللّه الرحمن الرحيم سپاس خداوندى را كه هر كدام از اولياى خود را كه بخواهد با انواع كرامت‌ها گرامى مى‌دارد و او را با افزونى در مقام و منزلت و بالا بردن درجه‌ها، نعمت مى‌بخشد و بهترين درودها و صلوات بر پيامبر برگزيده او و خاندانش باد.

خبر داد مرا شيخ بزرگوار علىّ بن حمزة بن رشكى كه عمرش طولانى باد، گفت:

خبر داد مرا پسر مصنف وهب اللّه بن على حسكانى حذاء، گفت: امام حاكم حسكانى كه خدا از او راضى باشد مى‌گويد:

اما بعد، برخى از كسانى كه رياست بر عوام پيدا كرده‌اند و از اصحاب «ابن كرام»[١] هستند، در اين روزها در مجلس خود نشسته و گروه بسيارى گرد او جمع شده‌اند و او با عيبجويى درباره نقيب و سرپرست علويان، آن گروه را گمراه مى‌سازد و تا جايى غلوّ كرده و در پايين آوردن مقام پدران او پيش رفته كه گفته است: هيچ يك از مفسران نگفته‌اند كه سوره «هل اتى على الانسان» و نه چيز ديگرى از قرآن درباره على و اهل بيت او نازل شده است.

من جرئت او را نكوهيدم و دروغ و بهتان او را بزرگ شمردم و منتظر شدم كه از علما و بزرگان كسى پاسخگوى او باشد ولى كارى صورت نگرفت جز از طرف قاضى امام عماد الاسلام ابو العلا صاعد بن محمد (قدس روحه) كه فقط برخى از خواص خود را كه در آن مجلس حاضر شده بودند، مورد عتاب قرار داده و از اين‌

[١] منظور از وى بنيان گذار فرقه كراميه است كه مكتب كلامى خاص دارند.