سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٩٤ - ٣٣ و نيز در اين سوره نازل شده است إنما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلاة و يؤتون الزكاة و هم راكعون

شيئا؟ قال: لا إلا رجل مررت به و هو راكع فناولني خاتمه. فقال النبي ٦ و سلم: و تعرفه؟ قال: لا. فنزلت هذه الآية: (إنّما وليكم اللّه و رسوله و الذين آمنوا الذين يقمون الصلاة و يؤتون الزكاة و هم راكعون) فكان عليّ بن ابى طالب.

محمد بن حنفيه گفت: سائلى در مسجد پيامبر سؤال كرد و جز على كسى به او چيزى نداد، پيامبر بيرون شد و گفت: آيا كسى چيزى به تو داد؟ او گفت: نه، مگر مردى كه از كنار او عبور كردم و او در حال ركوع بود، او انگشترش را به من داد.

پيامبر فرمود: آيا او را شناختى؟ گفت: نه. پس اين آيه نازل شد: «انما وليكم اللّه و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزكوة و هم راكعون» و آن شخص علىّ بن ابى طالب ٧ بود.

٢٢٥- همين مضمون با سند ديگرى از محمد بن حنفيه نقل شده است.

٢٢٦- عن عطاء بن السائب في قوله تعالى: (إنما وليكم اللّه و رسوله) الآية قال:

نزلت في علي مرّ به سائل و هو راكع فناوله خاتمه.

عطاء بن سائب راجع به آيه شريفه: «انما وليكم اللّه و رسوله» گفت: اين آيه درباره على نازل شده است. سائلى از كنار او رد مى‌شد و او در حالت ركوع بود و انگشترش را به او داد.

٢٢٧- عن ابن جريج قال: لما نزلت: (إنما وليكم اللّه و رسوله) الآية، خرج النبي ٦ و سلم إلى المسجد فإذا سائل يسأل في المسجد فقال له النبي ٦ و سلم: هل أعطاك أحد شيئا و هو راكع؟ قال: نعم رجل لا أدري من هو. قال: ماذا أعطاك؟ قال: هذا الخاتم. فإذا الرجل عليّ بن ابى طالب و الخاتم خاتمه عرفه النبي ٦ و سلم.

ابن جريح گفت: چون آيه: «انما وليكم اللّه و رسوله» نازل شد، پيامبر خدا به مسجد آمد و سائلى را در مسجد ديد و به او گفت: آيا كسى چيزى به تو داده در حالى كه در ركوع باشد؟ گفت: آرى، مردى كه نمى‌دانم كيست. گفت: چه چيزى به تو داد؟

گفت: اين انگشتر را. آن مرد علىّ بن ابى طالب ٧ و انگشتر انگشتر او بود و پيامبر آن‌