سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٨٥ - ٣٠ و نيز در اين سوره نازل شده است يا أيها الذين آمنوا أطيعوا الله و أطيعوا الرسول و أولي الأمر منكم

جاءنا من اليمن فبعه و استمتع به أنت و فاطمة حتى يأتيكم اللّه من فضله.

على ٧ گفت: رسول خدا اراده كرد در جنگى بجنگد، پس جعفر را خواند و به او فرمان داد كه در مدينه بماند او گفت: اى رسول خدا من هرگز از تو جدا نمى‌شوم.

پس مرا خواند و پيش از آنكه من حرفى بزنم تصميم گرفت كه من بمانم، من گريه كردم، او گفت: يا على چه چيزى تو را وادار به گريه كرده؟ گفتم: يا رسول اللّه چند چيز مرا به گريه واداشته، فردا قريش مى‌گويند: چه زود پسر عموى خودش را رها كرد و او را خوار نمود. چيز ديگرى كه مرا مى‌گرياند اين است كه من مى‌خواستم در جهاد در راه خدا شركت كنم چون خداوند مى‌فرمايد: «آنان گامى بر نمى‌دارند كه كفار را به خشم آورد ... مگر اينكه براى آنان عمل صالح نوشته مى‌شود»[١] و من مى‌خواستم خود را در معرض فضل خدا قرار دهم. همچنين من از سهم (غنائمى) كه همراه با مسلمانان به من برسد و با آن به خودم و اهل بيت تو سودى برسانم، بى نياز نيستم.

پيامبر خدا ٦ فرمود: به همه آنچه گفتى پاسخ مى‌دهم: اما اين سخن تو كه قريش خواهند گفت كه چه زود پسر عموى خودش را خوار كرد، آنان درباره من شديدتر از اين را گفته‌اند، آنها گفتند: جادوگر و كاهن و كذّاب است.

و اما اينكه گفتى مى‌خواهم خود را در معرض پاداش خدا قرار دهم، آيا تو راضى نيستى كه از من به منزله هارون از موسى باشى جز اينكه پس از من پيامبرى نخواهد آمد.

و اما اينكه گفتى مى‌خواهم از فضل خدا بهره‌مند شوم، اين سيصد رطل فلفل است كه از يمن براى ما آمده، است به وسيله آن تو و فاطمه بهره‌جويى كنيد تا وقتى كه خداوند از فضل خود به شما برساند.

اين حديث را جماعت ديگرى هم نقل كرده‌اند و اين همان حديث «منزله»

[١] سوره توبه آيه ١١٩.