سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٣٦٤ - ١٨٧ و از سوره انسان(دهر) نازل شده است

بدهد، سه روز روزه بگيرم، فاطمه آن را شنيد و گفت، براى خدا در گردن من همان باشد كه تو گفتى، حسن و حسين نيز آن را شنيدند و گفتند: اى پدر براى خدا در گردن ما همان باشد كه تو گفتى.

خدا آنها را شفا داد پس روزه گرفتند و على نزد همسايه‌اى آمد و گفت: به ما مقدارى پشم بده تا فاطمه آن را بريسد و در مقابل، آنچه مى‌خواهى به ما بده، او مقدارى پشم و سه صاع جو داد.

(حديث به همان صورت و با همان اشعار كه در حديث ١٠٤٢ آورديم ادامه مى‌يابد تا آنجا كه) جبرئيل فرود آمد و گفت: اى محمد آنچه درباره تو و اهل بيت تو نازل شده تو را خوشحال مى‌كند: «ان الأبرار يشربون من كأس كان مزاجها كافورا» تا آخر آيات. پيامبر على را خواند و آن آيات را بر او تلاوت نمود و على گريه مى‌كرد و مى‌گفت: حمد خدا را كه اين آيات را به ما اختصاص داد.

١٠٥٥- عن ابن عباس في قول اللّه تعالى: (إنّ الأبرار يشربون) قال: يعني بهم الصدّيقين في إيمانهم عليّ و فاطمة و الحسن و الحسين، يشربون في الآخرة من كأس خمر كأنّ مزاجها من عين ماء يسمّى الكافور، ثمّ نعتهم فقال: (يوفون بالنذر) يعني يتموّن الوفاء به (يخافون يوما كان شرّه) عذابه (مستطيرا) قد على و فشا و عمّ، نزلت في علي و فاطمة و الحسن و الحسين، و ذلك إنهما مرضا مرضا شديدا فعادهما رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم و أبو بكر و عمر و معه وجوه أصحابه فقال: يا علي أنذر أنت و فاطمة نذرا إن عافى اللّه و لديك أن تفي به. و ساقه بطوله.

ابن عباس درباره سخن خداوند «ان الابرار يشربون» گفت: منظور از ابرار كسانى هستند كه در ايمان خود استوار بودند، على و فاطمه و حسن و حسين، آنان در آخرت از كاسه شرابى مى‌خورند كه طعم آن از آب چشمه‌اى است كه به آن كافور گفته مى‌شود. سپس آنان را چنين توصيف مى‌كند: «يوفون بالنذر» يعنى آنان به نذر خود وفا مى‌كنند «و يخافون يوما كان شرّه مستطيرا» يعنى از روزى مى‌ترسند كه عذاب آن عمومى است. اين آيات درباره على و فاطمه و حسن و حسين نازل شده است.