سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٣٤٧ - ١٨١ و نيز در سوره حاقه نازل شده است و تعيها أذن واعية

ابو الدنيا اشجّ گفت: از علىّ بن ابى طالب ٧ شنيدم كه مى‌گفت: چون آيه «و تعيها اذن واعيه» نازل شد، پيامبر به من گفت: يا على از خدا خواسته‌ام كه گوش تو را چنين كند.

١٠٠٨- عن زرّ بن حبيش عن عليّ بن أبي طالب قال: ضمّني رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم إليه و قال: أمرني ربّي أن أدنيك و لا أقصيك و أن تمسع تعي و حقّ على اللّه أن تعي فنزلت (و تعيها أذن واعية).

زرّ بن حبيش از علىّ بن ابى طالب ٧ نقل مى‌كند كه گفت: پيامبر خدا مرا به خود چسبانيد و گفت: پروردگارم به من دستور داده كه به تو نزديك باشم و از تو دور نشوم و تو بشنوى و گوش فرا دهى و شايسته است بر خدا كه تو گوش فرا دهى. پس اين آيه نازل شد: «و تعيها اذن واعيه» ١٠٠٩- محمد عن أبيه عمر، عن أبيه عليّ بن أبي طالب قال: قال رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله: إنّ اللّه أمرني أن أدنيك و لا أقصيك، و أعلّمك لتعي و أنزلت عليّ هذه الآية: (و تعيها أذن واعية) فأنت الأذن الواعية لعلمي يا عليّ و أنا المدينة و أنت الباب و لا يؤتى المدينة إلّا من بابها.

محمد بن عمر از پدرش نقل مى‌كند كه پدرش علىّ بن ابى طالب ٧ گفت: رسول خدا گفت: همانا خداوند به من دستور داده كه به تو نزديك باشم و از تو دور نشوم و تو را ياد بدهم تا بشنوى و اين آيه بر من نازل شده: «و تعيها اذن واعيه» تو يا على همان گوش شنواى علم من هستى و من شهر هستم و تو دروازه‌اى و نمى‌توان به شهر وارد شد مگر از دروازه آن.

١٠١٠- همين مضمون با سند ديگرى نيز نقل شده است.

١٠١١- مضمون حديث ١٠٠٧ با سند ديگرى از مكحول نقل شده است.

١٠١٢- مضمون حديث ١٠٠٨ با سند ديگرى از بريده اسلمى نقل شده است.

١٠١٣- ١٠١٤- مضمون حديث ١٠٠٧ با دو سند ديگر نيز نقل شده است.