سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٣٤٦ - ١٨١ و نيز در سوره حاقه نازل شده است و تعيها أذن واعية

قالوا (و هو أعلم بالهتدين) يعني عليّ بن أبي طالب. و رواه طاووس عن الإمام الباقر ٧ و لأبي نواس:

ضحاك بن مزاحم گفت: چون قريش ديدند كه پيامبر خدا على را جلو مى‌اندازد و او را گرامى مى‌دارد، درباره على بدگويى كردند و گفتند: محمد به وسيله او فريب خورده است. پس خداوند نازل كرد: «ن و القلم و ما يسطرون سوگند به قلم و آنچه مى‌نويسند» اين سوگندى است كه خداوند ياد مى‌كند «ما انت بنعمة ربك بمجنون و انك لعلى خلق عظيم تو با نعمت خدا مجنون نيستى و تو اخلاق بزرگى دارى» منظور از نعمت قرآن است، تا مى‌رسد به اينجا «ان ربك هو اعلم بمن ضل عن سبيله پروردگارت به كسى كه از راه او گمراه شده داناتر است» و آنان همان كسانى بودند كه آن سخنان را گفتند: «و هو اعلم بالمهتدين» يعنى علىّ بن ابى طالب. اين روايت را طاووس از امام باقر هم روايت كرده است و ابو نواس در اين باره چنين سروده:

آل محمد را دوست مى‌دارم و اين دوست داشتن راه هدايت است و از دشمنان آنان بى‌زارى مى‌كنم و اين آخرين حد كفايت است.

١٨١ و نيز در سوره حاقه نازل شده است: وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ

و بشنود آن را گوشى شنوا.

(سوره حاقه آيه ١٢) ١٠٠٧- أبو الدنيا الأشجّ المعمّر قال: سمعت عليّ بن أبي طالب يقول: لمّا نزلت (و تعيها أذن واعية) قال لي رسول اللّه ٦ سألت اللّه أن يجعلها أذنك يا عليّ.