سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ٢٢٧ - ١١٧ و از سوره نمل نازل شده است من جاء بالحسنة فله خير منها و هم من فزع يومئذ آمنون و من جاء بالسيئة فكبت وجوههم في النار هل تجزون إلا ما كنتم تعملون

ابو عبد اللّه آيا خبر دهم به تو از اين سخن خداوند: «من جاء بالحسنة- تا- تعملون» گفت:

آرى فدايت گردم. گفت: حسنه دوست داشتن ما اهل بيت و سيئه دشمنى ما اهل بيت است.

٥٨٢- عن أبي عبد اللّه الجدلي قال: دخلت على عليّ بن ابى طالب ٧ فقال: يا أبا عبد اللّه ألا أنبّئك بالحسنة التي من جاء بها أدخله اللّه الجنة، و بالسيئة التي من جاء بها أكبّه اللّه في النار، و لم يقبل له معها عملا؟ قلت: بلى يا أمير المؤمنين قال: الحسنة: حبّنا و السيئة: بغضنا.

ابو عبد اللّه جدلى گفت: بر علىّ بن ابى طالب وارد شدم، گفت: اى ابو عبد اللّه به تو خير بدهم از حسنه‌اى كه هر كس آن را بياورد خدا او را وارد بهشت مى‌كند و از سيئه‌اى كه هر كس آن را بياورد، خداوند او را به صورت در آتش سرنگون مى‌كند و هيچ عملى را از او نمى‌پذيرد؟ گفتم: آرى يا أمير المؤمنين. گفت: حسنه دوستى ما و سيئه دشمنى ماست.

٥٨٣- عن جابر، قال: قال رسول اللّه ٦: يا عليّ لو أنّ أمتي صاموا حتى صاروا كالأوتاد، و صلّوا حتى صاروا كالحنايا، ثم أبغضوك لأكّبهم اللّه على مناخرهم في النار.

جابر گفت: رسول خدا فرمود: يا على اگر امت من آن قدر روزه بگيرند كه مانند ميخ (لاغر) شوند و آن قدر نماز بخوانند كه مانند گياه شوند آنگاه تو را دشمن بدارند، خداوند آنان را بر روى دماغ در آتش سرنگون مى‌كند.

٥٨٤- عن أبي سعيد، قال: قتل قتيل بالمدينة على عهد النبي ٧ فصعد المنبر خطيبا و قال: و الذي نفس محمد بيده لا يبغضنا أهل البيت أحد إلا أكبّه اللّه عزّوجلّ في النّار على وجهه.

ابو سعيد گفت: در زمان پيامبر در مدينه كسى كشته شد، پيامبر بر منبر رفت و خطبه خواند و گفت: سوگند به كسى كه جان محمد در دست اوست، كسى ما خاندان را دشمن نمى‌دارد مگر اينكه خداوند او را به رو در آتش سرنگون مى‌كند.