٣٢٢- عن ابن عبّاس أن النبي صلى اللّه عليه و آله و سلم بعث أبا بكر و أمره أن ينادي بهؤلاء الكلمات، ثمّ أتبعه عليّا فدفع إليه كتاب رسول اللّه، فبينا أبو بكر في الطريق إذ سمع رغاء ناقة رسول اللّه القصوى فخرج أبو بكر فزعا و ظنّ أنّه رسول اللّه، فإذا هو عليّ فدفع إليه كتاب رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم فأمره على الموسم و أمر عليّا أن ينادي بهؤلاء الكلمات، فانطلقا فحجّا فقام عليّ أيّام التشريق فنادى: ذمّة اللّه و رسوله بريئة من كلّ مشرك، فسيحوا في الأرض أربعة أشهر، و لا يحجنّ بعد العام مشرك و لا يطوفنّ بالبيت عريان، و لا يدخل الجنّة إلّا مؤمن.

فكان علي ينادي بها فاذا بحّ، قام أبو هريرة فنادى بها.

ابن عباس گفت: پيامبر، ابو بكر را فرستاد تا آن كلمات را ندا دهد آنگاه على را به دنبال او فرستاد تا نامه پيامبر را به او دهد، در آن هنگام كه ابو بكر در راه بود صداى ناقه پيامبر را از دور شنيد و با نگرانى بيرون شد و گمان كرد كه پيامبر است ولى او على بود كه نامه پيامبر خدا را به او داد و در آن ابو بكر مأموريت يافته بود كه در موسم باشد و على مأموريت يافته بود اين كلمات را ندا دهد، پس رفتند و حج به جاى آوردند و على در ايّام تشريق به پا خاست و ندا در داد كه ذمه خدا و رسول او از هر مشركى بى‌زار است، چهار ماه در زمين بگرديد و پس از اين سال هيچ مشركى حج نكند و هيچ كس در بيت عريان طواف نكند و جز مؤمن كسى وارد بهشت نخواهد شد. پس على اين كلمات را ندا مى‌داد و هر وقت خسته مى‌شد ابو هريره ندا مى‌داد.

٣٢٣- عن سعد، قال: بعث رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم أبا بكر ببراءة، فلمّا انتهى إلى ضجنان تبعه عليّ، فلمّا سمع وقع ناقة رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم ظنّ أنّه رسول اللّه فخرج فإذا هو بعليّ، فدفع إليه براءة فكان هو الذي ينادي بها.

سعد گفت: پيامبر خدا ابو بكر را با سوره برائت فرستاد پس چون به «ضجنان» رسيد على به او پيوست و چون ابو بكر صداى ناقه پيامبر را شنيد گمان كرد كه پيامبر