سيماي امام علي در قرآن (ترجمه شواهد التنزيل) - حاکم حسکاني؛ مترجم يعقوب جعفري - الصفحة ١٣٥ - ٥١ و از سوره توبه نازل شده است و أذان من الله و رسوله إلى الناس يوم الحج الأكبر أن الله بريء من المشركين و رسوله
نبي اللّه إني لست باللسن و لا بالخطيب. قال: ما بدّ من أن أذهب بها أنا أو تذهب بها أنت. قال: فإن كان لابدّ فسأذهب أنا. فقال: انطلق فإن اللّه عز و جل يثبت لسانك و يهدي قلبك. ثم وضع يده على فمي و قال: انطلق فاقرأها على الناس.
حنش از علىّ بن ابى طالب ٧ نقل مىكند كه چون پيامبر او را با سوره برائت فرستاد، او گفت: اى پيامبر خدا من زبان باز و خطيب نيستم، پيامبر گفت: ناچار بايد آن را من و يا تو ببريم. على گفت: اگر به ناچار چنين است، من آن را مىبرم، پس گفت: برو، خداوند زبانت را محكم و قلبت را هدايت خواهد كرد، سپس دست خود را به دهان من گذاشت و گفت: برو، و آن را بر مردم بخوان.[١] ٣٢٠- عن عامر الشعبى عن عليّ قال: لمّا بعثه رسول اللّه حين أذّن في الناس بالحجّ الأكبر، قال علي: ألا لا يحج بعد هذا العام مشرك ألا و لا يطوف بالبيت عريان، ألا و لا يدخل الجنة إلا مسلم و من كانت بينه و بين محمد ذمة فأجله إلى مدته، و اللّه بريء من المشركين و رسوله.
عامر شعبى از علىّ بن ابى طالب ٧ نقل مىكند كه چون پيامبر خدا او را برانگيخت كه در ميان مردم در حج اكبر اعلام كند، على گفت: آگاه باشيد پس از اين سال هيچ مشركى حج نكند، آگاه باشيد هيچ كس به طور عريان طواف نكند، آگاه باشيد هيچ كس به بهشت نمىرود مگر اينكه مسلمان باشد و هر كس كه با محمد ٦ پيمانى داشته باشد وقت آن تا پايان مدت آن است و خدا و پيامبرش از مشركان بىزارند.
٣٢١- عن المحرز بن أبي هريرة عن أبيه قال: كنت مع علي حين بعثه النبي ٦ بالبراءة فكنت أنادي حتى صحل صوتي.
محرز بن ابو هريره از پدرش نقل مىكند كه وقتى پيامبر على را با سوره برائت فرستاد من با او بودم و ندا مىدادم تا جايى كه صدايم گرفت.
[١] اين روايت را كسان ديگرى هم نقل كردهاند از جمله: ابن كثير، البداية و النهايه ج ٤ ص ٣٥٦.