هم يشكون إلى رسول اللّه ٦ و سلم إذ نزلت هذه الآية: (إنّما وليّكم اللّه و رسوله- الآية إلى قوله:- الغالبون). فلمّا قرأها عليهم قالوا: رضينا باللّه و برسوله و بالمؤمنين. فأذّن بلال بالصلاة و خرج رسول اللّه ٦ و سلم إلى المسجد و الناس يصلون بين راكع و ساجد و قائم و قاعد، و إذا مسكين يسأل، فدعاه رسول اللّه فقال له هل أعطاك أحد شيئا؟ قال: نعم. قال: ماذا؟ قال: خاتم من فضة.

قال: من أعطاكه؟ قال: ذاك الرجل القائم. فإذا هو عليّ بن ابى طالب، قال: على أي حال أعطاكه؟ قال: أعطانيه و هو راكع. فزعموا أن رسول اللّه ٦ و سلم كبّر عند ذلك، و قال: يقول اللّه تعالى: (و من يتول اللّه و رسوله و الذين آمنوا فان حزب اللّه هم الغالبون).

ابن عباس گفت: عبد اللّه بن سلام با گروهى از اهل كتاب هنگام نماز ظهر نزد پيامبر خدا آمدند و گفتند: يا رسول اللّه خانه‌هاى ما دور است و مسجدى جز اين مسجد پيدا نمى‌كنيم و قوم ما چون ديدند ما خدا و رسول او را تصديق مى‌كنيم و دين خود را ترك كرده‌ايم، دشمنى با ما را آشكار كردند و سوگند خوردند كه با ما معاشرت و همنشينى نكنند و با ما سخن نگويند و اين براى ما ناراحت كننده است، در اين هنگام كه آنان به پيامبر خدا شكايت مى‌كردند اين آيه نازل شد: «انما وليكم اللّه و رسوله- تا- هم الغالبون» پس چون اين آيات را بر آنان خواند، گفتند: به خدا و رسول او و مؤمنان خرسند شديم، در اين موقع بلال اذان نماز گفت و پيامبر به سوى مسجد رفت و مردم نماز مى‌خواندند برخى از آنان در حال قيام و برخى در حال ركوع و برخى در حال سجده بودند، در اين زمان فقيرى سؤال مى‌كرد، پيامبر او را خواند و به او گفت: آيا كسى به تو چيزى داده است؟ گفت: آرى. گفت: چه چيزى؟

گفت: انگشترى از نقره. گفت: چه كسى آن را به تو داد؟ گفت: اين مرد كه در حال قيام است. گفت: آن را در چه حالتى به تو داد؟ گفت: در حال ركوع به من داد.

پنداشتند كه پيامبر خدا در اين هنگام تكبير گفت و فرمود: خداوند مى‌فرمايد: «و من يتول اللّه و رسوله و الذين آمنوا فان حزب اللّه هم الغالبون».