ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٤٥ - شرحهاى كتاب فضل قرآن

بناء به اينكه اين آجر كه بكار مى‌گذارد جزئى از مدرسه يا مسجد باشد اثرى ندارد در اينجا هم همين طور است و اينكه امام مى‌فرمايد حرف ظاهرى از قرآن را بخواند يعنى حرفى كه به وسيله ضميمه شدن اجزاء مشخصه ديگر معلوم شود كه قرآن است نه اينكه صرف تلفظ به يك حرف و لو اينكه به قصد قرآن باشد كفايت كند و موجب اين ثواب باشد. از مجلسى (ره)- شايد مقصود اين است كه هر چه را از قرآن مى‌داند تا آخرش بخواند ثواب ختم تمام قرآن را دارد و اگر چه در واقع قرآن بيش از آن است. از مجلسى (ره)- در اخبار عامه است كه آن را چون دقل پراكنده مكن و دقل چنانچه در نهايه گفته است: خرماى بدو خشكى است كه با هم پيوند نمى‌شود و پراكنده مى‌گردد، و مقصود اين است كه كلمات قرآن را پيوسته ادا كن كه از هم دور نشوند و پراكنده گردند و شنونده را سرگردان سازند. تاب نياوردن مردم براى شنيدن آوازه خواندن قرآن يا به واسطه آن است كه آن را غير جائز مى‌شمرند و بر امام اعتراض مى‌كنند و مثلًا مى‌گويند: سرودخوانى است، و روا نيست و يا براى اين است كه خود را از دست مى‌دهند و بيهوش مى‌شوند. از مجلسى (ره)- «و اشار بيده» گويا اشاره كرد كه خاموش باش. از مجلسى (ره)- در نهايه گفته است: ها، لفظى است كه براى آگاه كردن مخاطب آورند و او را بدان جا كه رشته سخن كشيده خبردار كنند. از مجلسى (ره)-

«اربعمائة شهيد»

شايد مقصود شهيدان غير از امت اسلام است، يا اينكه به اندازه ثواب آنها به وى دهند گر چه‌