ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٠١ - باب ذكر خدا عز و جل فراوان و بسيار

دهد همان حدّ و پايان آنها است، و ماه رمضان است و هر كه آن را روزه دارد همان حدّ و پايان آن است، و حجّ را واجب كرده است و هر كه حجّ كرد به پايان آن رسيده جز همان ذكر خدا، به راستى كه خدا عز و جل به اندك از آن راضى نشده و براى آن پايانى مقرر نكرده است، سپس اين آيه را خواند (٤٢ سوره احزاب): «أيا كسانى كه گرويديد! ياد كنيد خدا را بسيار و تسبيح گوئيدش در بامداد و پسين» پس فرمود: خدا براى آن حدّى مقرر نكرده كه در آن به پايان رسد، فرمود (ع): پدرم بسيار ذكر خدا مى‌كرد، من به همراه او مى‌رفتم و او ذكر خدا مى‌گفت، با او ذكر غذا مى‌خوردم و او ذكر خدا مى‌گفت، و هر آينه كه با مردم در گفتگو بود و آنش از ذكر خدا باز نمى‌داشت و من مى‌ديدم زبانش به كامش چسبيده بود و مى‌فرمود: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ» و شيوه‌اش بود كه ماها را انجمن مى‌كرد و دستور مى‌داد به ذكر خدا تا آفتاب مى‌زد و هر كدام ما كه قرائت (قرآن) مى‌دانستيم، دستور به قرائت مى‌داد و هر كدام كه قرائت نمى‌دانستيم، او را دستور به ذكر مى‌داد.

در هر خانه قرآن خوانده شود و ذكر خدا عز و جل گردد، بركتش فزون شود و فرشته‌ها در آن در آيند و شياطين از آن دورى گزينند و براى اهل آسمان بدرخشد چنانچه ستاره‌هاى فروزان براى اهل زمين مى‌درخشند و هر آن خانه كه در آن قرآن نخوانند و ذكر خدا نگويند، بركتش كم شود و فرشته‌ها از آن دورى گزينند و شياطين در آن حاضر شوند.

و محققاً رسول خدا (ص) فرموده است: آيا به شما خبر ندهم از بهترين كارهاى شما كه درجه بلندترى است براى شما و در نزد خداوند شما بهتر شما را پاك دامن مى‌كند و از پول طلا و نقره براى‌