ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٧ - باب در فضيلت دعاء و تشويق بدان

نيست از آنكه از عبادتش تكبّر ورزد و در خواست نكند آنچه را نزد او است.

٣- از ميسر بن عبد العزيز كه امام صادق (ع) به من فرمود:

اى ميسر! دعا كن و مگو كه امر گذشته است، راستى در نزد خدا عز و جل مقامى است كه بدان نتوان رسيد جز به در خواست، اگر چنانچه بنده‌اى دهان خود بندد و درخواستى نكند چيزى به او داده نشود، تو درخواست كن تا به تو بدهند، اى ميسر! هيچ درى كوبيده نشود جز آنكه در معرض آن قرار گيرد كه به روى كوبنده خود باز شود.

٤- از امام صادق (ع)، فرمود:

هر كه از فضل خدا عز و جل خواستار نشود، محققاً نيازمند و فقير گردد.

٥- از حماد بن عيسى، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

دعا كن و مگو كارها تمام شده است، زيرا دعا، همان عبادت است، زيرا خدا عز و جل فرمايد (٦٠ سوره مؤمن): «راستى آن كسانى كه تكبر ورزند از عبادتم به زودى خوار و زبون به دوزخ مى‌روند» و هم فرموده است (٦٠ سوره مؤمن): «مرا بخوانيد تا براى شما اجابت كنم».

٦- از سيف تمار، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

بچسبيد به دعاء، زيرا شما به هيچ كردارى به مانند آن مقرّب به خدا نشويد و هيچ حاجت كوچكى را براى آنكه كوچك است‌