ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٦٤

صحت مى‌شود و مورد تصديق است يعنى بايد به او خوشبين بود او را دروغگو ندانست گرچه ترتيب اثر ثبوت آنچه گويد نياز به شرائط معينى دارد به اين معنا است كه اگر كسى از قول مسلمانى بدگوئى نسبت به ديگرى نقل كرد و خود او انكار كرد بايد او را اخلاقاً تصديق كرد. مقصود اين است كه هر گاه با كسى صحبت خصوصى كرد و خود صريحاً گفت: اين صحبت فاش نشود يا اينكه به قرينه معلوم باشد كه ميل ندارد ديگرى كلام او را بشنود يا عملى كه در آن مجلس كرده بداند اين حكم امانت دارد و شايسته نيست كه فاش شود مگر در موردى كه اعتماد به شنونده باشد كه آن را فاش نمى‌كند يا اينكه به خير آن طرف باشد و از راه تواضع و يا اخلاص در عمل از فاش شدن آن خوشش نمى‌آيد. اين حديث دلالت دارد كه در امكنه عمومى و اشتراكى براى هر كس به استفاده از آنها سبقت جويد حق السبق ثابت است، و مدت اين حق السبق از وقت اشغال محل است تا شب و ادامه ندارد و مى‌توان براى روز ديگر آن محل را به وسيله‌اى تحت اشغال داشت. كينه، آن است كه اولش ابو فلان است، و بيشتر به نام اول پسر تنظيم مى‌شود مانند ابو جعفر و ابو عبد اللَّه. و نام، آن اسمى است كه هنگام ولادت براى نوزاد مى‌گذارند. از مجلسى (ره)- فاضل استرآبادى گفته است: استحباب برآوردن سين پيش از كشيدن باء ممكن است مخصوص به خطّ كوفى باشد.