ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٧٥ - باب نوادر

٢١- از امام صادق (ع)، فرمود:

هيچ بنده‌اى نيست كه آيه آخر كهف را بخواند جز اينكه در هر ساعتى خواهد، از خواب بيدار شود.

٢٢- از سعيد بن يسار، گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

آزاد كرده توبه نام سليم ياد آور شده كه از قرآن جز سوره يس را در حفظ ندارد، شب برخيزد و آنچه قرآن ياد دارد بخواند تا به پايان رسد، آيا آنچه را خوانده باز خواند؟ فرمود: آرى، باكى ندارد.

٢٣- از سالم بن سلمه، گويد: مردى براى امام صادق (ع) چند كلمه از قرآن خواند كه من گوش مى‌كردم و نبود به روشى كه مردم مى‌خوانند، امام صادق (ع) به او فرمود: از اين قرائت خوددارى كن و چنان قرائت كن كه مردم امروزه قرائت مى‌كنند تا امام قائم (ع) ظهور كند و هر گاه امام قائم (ع) ظهور كرد، كتاب خدا عز و جل را بر حدّ و قرار خود مى‌خواند و آن مصحفى را كه على (ع) نوشته بود بيرون آورد و فرمود: على (ع) اين مصحف را براى مردم بيرون آورد هنگامى كه از آن فراغت يافت و آن را نوشت و به آنها فرمود: اين است كتاب خدا عز و جل چنانچه آن را نازل كرده است بر محمد (ص) و من آن را از دو لوح فراهم آوردم، در پاسخ او گفتند: هم اكنون در نزد ما مصحفى است كه همه قرآن در آن گرد آمده است و ما نيازى بدان نداريم، پس فرمود: هلا به خدا سوگند آن را پس از امروز خود نخواهيد ديد تا هرگز همانا بر