ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦١٥ - شرحهاى كتاب دعاء

از مجلسى (ره)- اين حديث دلالت بر چندى از شرائط دعا دارد:

١- در هنگام زوال شمس از ميان آسمان باشد.

٢- پيش از دعا كردن، صدقه دهد گرچه كم باشد.

٣- بوى خوش به كار برند، و گويا بوئيدن كنايه از استعمال اندكى عطر باشد نه همان صرف بو كردن آن.

٤- دعا در مسجد باشد، و ممكن است مقصود در اينجا همان مسجد پيغمبر (ص) باشد و اينكه فرمود: هر چه خدا مى‌خواست براى حاجتش دعا مى‌خواند، مقصود ستايش و سپاس و صلوات است و اين هم خود دلالت اجمالى بر آدابى دارد. از مجلسى (ره)- ظاهرش اين است كه يك ششم نيمه دوم شب است (كه اگر نيمه شب شش ساعت معمولى باشد يك ساعت مى‌شود) نه اينكه يك ششم همه شب باشد، و اين خبر در كتاب صلاة در باب نماز نافله بيايد ... و تهذيب آن را به اختلافى روايت كرده است. از مجلسى (ره)-

«قال‌ الرغبة»

دو وجه دارد:

١- مقصود اين باشد كه اگر در حال دعا بيشتر شوق و اميد دارد سزاوار است كه دو كف خود را به آسمان باز دارد كه گويا مى‌خواهد رحمت خدا را دريافت كند و اگر حال بيم و گمان اجابت نشدن دارد پشت دو دست را به آسمان كند كنايه از اينكه گناهِ فراوانِ او باعث راندگى او است و گرچه فضل و حميت خدا مقتضاى كرم خداوندى است.

٢- مقصود اين باشد كه اگر براى سودى دعا مى‌كند و كف دست به آسمان بردارد و اگر مقصودش دفع زيانى است و بلائى كه از آسمان فرود آيد دو پشت دست‌ها را به آسمان كند كه گويا با آن دفاع مى‌كند.

طبرسى گفته است: تبتّل، به معنى انقطاع به درگاه خدا است براى‌