ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦١٩ - شرحهاى كتاب دعاء

به علاوه وعده خدا اعم از اين است كه عين مطلوب را عطا كند يا بهتر از آن را در دنيا و يا آخرت.

«و تستعيذ منها»

در برخى نسخه است كه براى آن آمرزش خواهد و بنا بر اين نسخه هم پناه بردن لازمش پشيمانى و توبه است و گفته شده كه استعاذه كنايه از همان توبه است، و اين حديث دلالت دارد كه دعا بدون شرائط محجوب است چنانچه نماز بى‌طهارت نادرست است. و از جمله شرائط دعا توبه است از همه گناهان و تصميم بر ترك گناه و اين شرط صلاح بنده است و عنايت خدا كه از راه تأديب اجابت دعا را گرو توبه از گناه نموده است تا نيتش خالص گردد و خودش را پاك كند از گناهان تيره‌كننده دل و خويش را در گروه بندگان خالص در آورد و گر نه بيايد كه بسا دعاء دشمن خدا زودتر به اجابت رسد از دعاى دوستش براى آنكه خدا آواز او را دوست دارد و آواز دشمن را بد دارد.

«وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ» در مجمع البيان گفته: يعنى هر چه از مال خود را در راه خير صرف كنيد، خداوند سبحانه عوض و جانشين آن را به شماها مى‌دهد در دنيا به فزودن نعمت و در آخرت به ثواب جنت.

از كلينى است كه: يعنى هر چه صدقه دهيد در راه خير عوض آن را در دنيا به شما بدهد يا براى آخرت شما ذخيره كند. از مجلسى (ره)- پاكى كسب به اين است كه از راه حلال باشد و مقصود حلال بودن هر آنچه است كه در خوراك و پوشاك صرف كند، و يا مطلق آنچه به دست آورد و مال خود شمارد و اين روشن‌تر است. از مجلسى (ره)- من گويم: بسا توهّم شود كه ميان اين حديث و حديثى كه در باره اثوب بودن دعاى نهانى گذشت منافات است و جواب از آن به دو وجه ممكن است:

١- اجتماع در اجابت مؤثر است گرچه ثوابش كمتر است.