ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٨٩ - باب حسن معاشرت

شدم و اطاق پر از حاضران بود كه از اهل خراسان و شام ديگر بلاد در آنجا بودند، من جايى نيافتم كه بنشينم، امام صادق (ع) كه تكيه داده بود، روى پا نشست و فرمود: اى شيعة آل محمد! راستش اين است كه نيست از ما كسى كه هنگام خشم خوددار نباشد و با هم صحبت خود، خوش‌صحبتى نكند، و خوش خلقى نكند با هم خلق خود، و رفاقت نكند و با كسى كه با او رفاقت كند و هم جوار او هم جوار خود نباشد و خوش‌مزگى نكند با كسى كه با او خوش‌مزگى كند، اى شيعة آل محمد! تا توانيد از خدا بپرهيزيد و لا حول و لا قوة الا باللَّه.

٣- از امام صادق (ع) كه در تفسير قول خدا عز و جل (٣٦ سوره يوسف): «راستى ما تو را از محسنان دانيم و بينيم» فرمود: جا باز مى‌كرد براى واردين مجلس خود و به نيازمندان وام مى‌دهد و به ناتوانها كمك مى‌كرد.

٤- امام باقر (ع) مى‌فرمود:

بزرگ شماريد ياران خود را و آنها را احترام كنيد و به يك ديگر هجوم نكنيد و به هم حسد نبريد و بپرهيزيد از بخل، از بنده‌هاى با اخلاص خدا باشيد (از بنده‌هاى شايسته خدا باشيد خ ل).

٥- از كسى كه براى او روايت كرده بود از امام باقر يا امام صادق (ع)، فرمود: