ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٢٣ - باب دعا هنگام بيرون رفتن از منزل

٤- از ابى بصير از امام باقر (ع) فرمود: هر كه چون از خانه‌اش بدر آيد گويد:

من پناه برم بدان چه فرشته‌هاى خدا پناه برند، از شرّ اين روز تازه كه هر گاه خورشيدش نهان گردد در افق برنگردد، از شرّ خودم و از شرّ جز خودم، و از شرّ شيطان و از شرّ هر كه با دوستان خدا دشمن است، و از شرّ جنّ و انس، و از شرّ درنده‌ها و گزنده‌هاى زهرناك، و از شرّ ارتكاب هر حرامى و خود را در پناه خدا نهم از هر بدى.

خدا او را بيامرزد و توبه او را بپذيرد و مهمّ او را كفايت كند و او را از بدى جلوگير شود و از شر نگهدارد.

٥- از امام صادق (ع) فرمود:

هر گاه از منزلت بيرون شدى بگو (يعنى هنگام بيرون شدن):

بسم اللَّه توكلت على اللَّه لا حول و لا قوة الّا باللَّه‌

، بار خدايا من از تو خواهم خير آنچه را براى آن بيرون شدم، و پناه برم به تو از شرّ آنچه براى آن بيرون شدم، بار خدايا از فضل خود به من وسعت بده و نعمتت را بر من تمام كن و مرا به فرمان بريت بگمار و مرا مشتاق هر آنچه كن كه در نزد تو است و مرا به كيش و ملتِ خود و ملت رسولت (ص) بميران.

٦- از ابى خديجه گفت: امام صادق (ع) را شيوه بود كه چون از خانه خود بيرون مى‌شد مى‌گفت:

بار خدايا به اميد تو بيرون شدم و به تو تسليم گرديدم و به تو ايمان آوردم و بر تو توكل سازم، بار خدايا در اين روزم به من بركت بده، و كامجوئى و گشايش و يارى و پاكيزگى و رهجوئى و بركتش را