ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٢٠ - شرحهاى كتاب دعاء

٢- اين اجتماع براى كسى است كه از رياء آسوده است، و آنچه گذشت در زمينه‌اى است كه ايمنى از رياء و خودنمائى محرز نيست با اينكه ممكن است با اجتماع باشد و نهانى از آنها دعا كنند و اين دور است. از مجلسى (ره)- اين حديث منافات ندارد كه گمان اجابت در چهل تن بيشتر باشد يا حمل شود بر اينكه هر كدام ده بار دعا كنند كه مجموع چهل بار شود. از مجلسى (ره)- اين خبر دلالت دارد كه اجتماع در دعا با زنان و كودكان هم محقق مى‌شود و ممكن است مقصود اين خبر اهل و عيال باشد و مقصود از اخبار ديگر بيگانه‌ها باشد. اين روايت هم مشعر بر اين است كه اصل و پايه دعا به درگاه خدا همان توجه به خدا است و خدا گفتن از روى دل، و موضوع مسألت و درخواست حوائج كه بيشتر مورد توجه عموم است در صميم و حقيقت دعا وارد نيست و يك امر فرعى است، از اين جهت مى‌فرمايد: دعاكننده و آمين‌گو در ثواب شريكند و اشاره‌اى به شركت در برآمدن حاجت ندارد. از مجلسى (ره)- گفته‌اند در اين حديث وجوه بسيارى براى تأخير اجابت دعا ذكر شده است (و تا هفت وجه آن را طبق استفاده از حديث بر شمرده است و در آخر شرح حديث گفته است) در اين خبر فوائد بسيار و حقائق پر مغزى است براى هر كه به ديده بصيرت در آن بنگرد و آن را به خوبى بفهمد و باور كند. از مجلسى (ره)- و حاصل اين است كه سزاوار است مؤمن براى پس افتادن اجابت دعوت خود دست از دعا بر ندارد زيرا تأخيرش براى مصلحت است و به زودى در دنيا اجابت شود و گر نه در آخرت به او عوض داده شود. از مجلسى (ره)- گفته شده است كه شوق به چيزى تعلق‌