ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤١١ - باب كسى كه قرآن را حفظ كرده و سپس فراموش كرده

نيست و برخى باشند كه قرآن مى‌خوانند تا در نماز شب و روز خود از آن سود برند.

٢- امام صادق (ع) فرمود:

هر كه يك سوره از قرآن را فراموش كند، براى او در صورتى زيبا و درجه‌اى بلند در بهشت نمودار شود و چون آن را بيند گويد: تو چيستى وه چه زيبائى كاش تو از آنِ من بودى؟ در پاسخش مى‌گويد: آيا تو مرا نمى‌شناسى؟ من فلان سوره‌ام و اگر مرا فراموش نكرده بودى، تو را به اين درجه بالا مى‌آوردم.

٣- از يعقوب احمر، گويد: به امام صادق (ع) گفتم: من بدهكارى بسيارى دارم و تا آنجا اندوه و پريشانى به دلم راه يافته كه قرآن را از دستم ربوده است و فراموشم كرده، امام صادق (ع) فرمود: قرآن، قرآن، راستى كه يك آيه از قرآن و يك سوره از آن روز قيامت مى‌آيد تا هزار درجه بالا مى‌رود، يعنى در بهشت و مى‌گويد: اگر تو مرا با خود نگهداشته بودى تو را به اين مقام مى‌رسانيدم.

٤- از ابن يعفور، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‌فرمود:

مردى كه سوره‌اى را مى‌داند و سپس فراموش مى‌كند يا ترك آن مى‌كند و به بهشت مى‌رود، آن سوره از سوى بالا سر مى‌كشد در زيباترين صورتى و به او مى‌گويد: مرا مى‌شناسى؟

جواب مى‌دهد:

نه، او مى‌گويد: من فلان سوره‌ام، مرا به كار نبستى و از دست گذاردى، هلا به خدا اگر مرا به كار بسته بودى هر آينه‌