ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤١٣ - باب كسى كه قرآن را حفظ كرده و سپس فراموش كرده

تو را به اين درجه مى‌رسانيدم و با دستش اشاره به بالاى سرش مى‌كند.

٥- از ابى كهمس هيثم بن عبيد، گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم در باره مردى كه قرآن را ياد گرفته و فراموش كرده- تا سه بار براى او باز گفتم- آيا بر او گناهى هست؟ فرمود: نه.

٦- از يعقوب احمر، گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

قربانت، راستى كه به من همومى و گرفتاريهائى رسيده كه هر خير و نيكى را از دستم ربوده تا برسد به قرآن كه قسمتى از آن از يادم رفته است.

گويد: آن حضرت در هنگام اين گزارش چون به نام قرآن رسيدم در هراس شد، سپس فرمود: راستى مردى است كه سوره‌اى از قرآن را فراموش مى‌كند و آن سوره روز قيامت نزد او آيد تا اينكه از يكى درجات بهشت بر او سرازير شود و به او گويد: بر تو درود، در پاسخ او گويد: درود بر تو، تو كيستى؟ بگويد: من فلان سوره‌ام كه مرا ضايع گذاشتى و ترك كردى، اما اگر به من چسبيده بودى، تو را به اين درجه مى‌رسانيدم سپس با انگشتش اشاره كرد، سپس فرمود: بچسبيد به قرآن و آن را بياموزيد، راستى برخى مردمند كمه قرآن ياد گيرند براى شهرت تا گويند: فلانى قرآن‌دان است، و برخى آن را براى آوازه‌خوانى ياد گيرند تا گويند: فلانى خوش آواز است، و در اين آموزش خيرى نيست، و برخى آن را ياد