ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٥٩ - باب دعاهاى مختصر براى همه حاجتهاى دنيا و آخرت

طاعتت كه در هر عضوى من در آيد و از من جدا نشود تا تو را ملاقات كنم و از رحم خود به نافرمانيت بگو: از هر عضوم برآيد و به من نزديك نيايد تا تو را ملاقات كنم، و از دنيا به من روزى كن و مرا بدان بى‌رغبت كن و آن را از من دريغ مكن با رغبتم در آن، اى بخشاينده.

٣١- از عبد الرحمن بن سيابه گفت: امام صادق (ع) اين دعا را به من داد: «سپاس از آن خدا است كه خود سرپرست سپاس است و شايان آن و پايان آن و در خور آن پاك است، هر كه يگانه‌اش شناخت و ره يافته است، هر كه پرستيدش و كامياب شده، هر كه فرمانش برده و آسوده است، هر كه بدو پناهنده شده، بار خدايا! اى صاحب جو و بزرگوارى و ستايش نيكو و سپاس، از تو خواهم خواستن كسى كه گردن به درگاهت نهاده و بينى به خاك آستانت سوده و چهره بر خاك درت نهاده و خود را خوار كرده است و از ترست اشكش روان است و آب ديده‌اش گردان و به گناهانش در برابرت اعتراف كرده و خطايش او را در برت رسوا ساخته و چركين كرده و جرمش او را نزد تو و در اين هنگام نيرويش سست شده و بى‌چاره است و اسباب فريب دادن از او بركنار شده و هر بيهوده و باطل از برش نابود گرديده و گناهانش او را به مقام خوارى در پيشگاهت كشانده‌اند و به فروتنى در برابرت و زارى به آستانت واداشته‌اند، از تو خواهم بار خدايا، چون خواهش كسى كه در چنين مرتبه‌اى است و به مانند او روى به آستانت دارم و چون او به درگاهت زارى و فرياد بر آرم و به سخت‌ترين وضع او