ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٢١ - شرحهاى كتاب دعاء

گيرد كه از يك جهت درك شده و از جهتى درك نشده است زيرا چيزى كه به هيچ وجه درك نشده و مجهول مطلق و معدوم مطلق است يا آنچه به تمامى به دست آمده است نسبت بدان اشتياق ممكن نيست آنكه محبوبش از او غايب است و تصورش در انديشه او حاضر است به حضور او شوقمند است و اگر او را بيند شوقى بدو ندارد مگر آنكه نسبت بدان چه از او نبيند چنانچه رويش بيند و مويش نبيند يا در تاريكيش بيند و دنبال كمال رؤيتش باشد و در شوق دو جهت است: جهت ادراك و جهت جهل و نقصان و آن نقص است و در خدا محال است.

جواب از آن گفته‌اند كه شوق مستلزم دوستى است و منظور از آن در خدا همان صرف دوستى است با اينكه دوستى در باره خدا به طور مجاز است و مقصود از آن علم به صلاح است. از مجلسى (ره)- آل نبى نزد شيعه اماميه، خاندان پاك و معصوم او هستند و دليلى ندارد كه شهيد ثانى (ره) آنها را خصوص امير المؤمنين و فاطمه و حسن و حسين (ع) دانسته و عامه را در آن اختلاف است، برخى آل محمد را مطلق امت دانسته و برخى عشيره او دانسته و برخى هر كه از بنى هاشم و بنى عبد المطلب كه زكاة گرفتن بر او حرام است و ما پيش از اين معنى آل را بيان كرديم، و سرّ اينكه دعا بى‌صلوات محجوب است امورى است:

١- چون صلوات كه طلب رحمت و آل است با دعا همراه شد و به خدا عرضه شد چون صلوات اجابت مى‌شود آنچه بدان هم پيوست است اجابت مى‌شود زيرا خدا كريم است و جزئى را نپذيرد و جز ديگر را رد كند چنانچه از تبعيض اجزاء مبيع نهى كرده است.

٢- هديه مقربان درگاه خدا، وسيله شفاعت و قبول درخواست است و صلوات هديه به مقربان درگاه خدا است.