كردند كه اين دست از اقدام‌ها و بيانات متعدد بر ديدگاه امام عليه السّلام در اين‌كه، اذن الهى و تنصيص نبوى در ثبوت ولايت و حقانيت حاكميت آن حضرت دخيل بوده، گواه بسيار روشن و مسجلى است.

٧. با توجه به اين‌كه تأكيد بر نقش اساسى پذيرش عامه در تحقق عينى حاكميت، محور بسيارى از سخنان امام عليه السّلام مى‌باشد، مراد از تصريح در برخى سخنان آن حضرت به اين‌كه اگر ياورانى داشتند به طور حتم قيام مى‌كردند و لحظه‌اى در برابر حكومت غاصبان كه مردم با آنان بيعت كرده‌اند، درنگ نمى‌كردند، اين نيست كه امام عليه السّلام درصدد بوده‌اند با قيام مسلحانه، حاكميت خويش را هرچند عارى از مقبوليت مردمى به معناى واقعى بوده باشد، محقّق‌كرده و بر مردم تحميل كنند؛ بلكه مراد حضرت اين است كه اگر يار و انصارى داشتند، در برابر عوامل زور و تزويرى كه جريان‌هاى سياسى- اجتماعى كشور را در مسير ناصوابى قرار داده و آحاد جامعه را گاه با استخفاف و تهديد، و زمانى با نيرنگ و تطميع، مطيع و پيرو خود ساخته‌اند، قيام مى‌كردند و راه را براى استقرار حكومت عدل، توأم با اقبال و پذيرش حتمى مردم عدالت‌خواه هموار مى‌نمودند.