اقتصادى، نظامى، فرهنگى، عمران و آبادانى كشور و ... از مؤثرترين شيوه‌ها، بهره گيرد تا با ايجاد اجتماعى نيرومند، از هر جهت الگويى در مديريّت عقلانى براى دنياى بشرى شود.

و هرگز چنين نيست كه دين درباره ماهيّت افعال و هم‌چنين بيان قوانين فلسفى و علمى و چگونگى كشف اين امور از جهان هستى و محيط سخن گويد؛ بلكه اظهار نظر دراين‌باره را به عقل و فهم و دست‌آوردهاى علمى بشر واگذار مى‌كند و هر چه بيشتر او را تشويق مى‌كند تا با به كارگيرى قوّه تعقّل و انديشه و استعدادهاى خدادادى درصدد شناخت عالم و پديده‌هاى موجود در آن و كيفيّت بهتر اجراى امور زندگى خود برآيد.

بنابراين، اسلام براى عقلانى نمودن مديريّت جامعه انسانى، در قبال پرسش از هدف، سعادت ابدى، يعنى قرب خداوند را معرّفى مى‌كند و در قبال پرسش از مسير حركت، احكام دين را عرضه مى‌دارد و در برابر پرسش از نحوه حركت در اين مسير، انسان را به تفكّر و بهره‌گيرى از علوم و تجارب خويش فرامى‌خواند.

ه) سكولاريسم و نقد ادلّه سكولارها بر نفى حكومت دينى‌

تكوّن حكومتى برخاسته از منطق دين و در مسير احياى خواسته‌هاى الهى، به رهبرى داهيانه امام خمينى رحمه اللّه و در پرتو تلاش‌ها و از خودگذشتگى‌هاى انسان‌هاى پاك‌باخته، كه بر هم‌زننده تمام معادله‌ها و پيش‌گمانه‌هاى برخى به اصطلاح روشن‌فكر، در عدم امكان برپايى حكومت دينى بود، موجب شد برخى به تكاپوى تضادّ نمايى نظريّه حكومت دينى و عدم كارآمدى آن برآيند تا شايد به زعم خود، بتوانند سدّى در قبال مسير حق محورانه حكومت اسلامى بپروانند.

در اين قسمت از نوشتار برآنيم تا سستى و ناراستى ادلّه نفى رسالت اجتماعى دين، به ويژه در عرصه سياست را كه از انديشه مغرب زمينى سكولاريزم نشئت‌