مقارنه مشروعيت حاكميت در حكومت علوى و حكومت هاى غير دينى - كريمى والا، محمد رضا - الصفحة ٢٤٨

الّذى خلق فسوّى* و الّذى قدّر فهدى.[١] در جهان‌بينى الهى، هستى بخش عالم هموست كه مثل و مانندى ندارد:

ليس كمثله شى‌ء.[٢] مستجمع كمالات بوده و از هر نقصى مبرّا و منزه است:

و للّه الأسماء الحسنى.[٣] فسبحان الّذى بيده ملكوت كلّ شى‌ء و إليه ترجعون.[٤] بى‌نياز مطلق است، همه به او نيازمندند و او از همه بى‌نياز است:

يا أيّها النّاس أنتم الفقراء إلى اللّه و اللّه هو الغنىّ الحميد.[٥] مالك مطلق است و بر هر چيز احاطه دارد:

و للّه ما فى السّموات و ما فى الأرض و كان اللّه بكلّ شى‌ء محيطا.[٦] راه‌يابى همه اجزاء هستى به سوى كمالات شايسته خويش، تحت اراده و ربوبيت اوست:

ربّنا الّذى أعطى كلّ شى‌ء خلقه ثم هدى.[٧] علم او بر همه اجزاى هستى مسيطر است و از مكنونات قلب و خاطرات ذهن و نيت‌ها و قصدهاى انسان آگاه است:

و لقد خلقنا الإنسان و تعلم ما توسوس به نفسه.[٨]

[١] -« همان خداوندى كه آفريد و منظم كرد و همان كه اندازه‌گيرى كرد و هدايت نمود». أعلى، آيه ٢- ٣.

[٢] - شورى، آيه ١١.

[٣] - اعراف، آيه ١٨٠.

[٤] - يس، آيه ٨٣.

[٥] - فاطر، آيه ١٥.

[٦] - نساء، آيه ١٢٦.

[٧] -« پروردگار ما همان كسى است كه به هر موجودى آن‌چه را لازمه آفرينش او بوده داده؛ سپس هدايت كرده‌است.» طه، آيه ٥٠.

[٨] - ق، آيه ١٦.