در فصل‌هاى پيشين، دو نگرش متمايز و متقابل در زمينه معرفت‌شناسى و هستى‌شناسى در بينش مشروعيت مردم‌سالار و نيز مشروعيت علوى را مطالعه، مقارنه و ارزيابى كرديم؛ اما خاستگاه ثبوتى مشروعيت از محورهاى مهم ديگر در افتراق اين دو نظام مى‌باشد. كه در آن سخن بر اين است كه حقانيت و مشروعيت حاكميت را از چه منشأيى مى‌توان سراغ مى‌گرفت و آيا عقلا چنين مبدأيى را مى‌توان دخيل در اعطاى حقانيت و ثبوت آن براى حاكميتى خاص، دانست يا خير؟

الف) منشأ ثبوت مشروعيت در حاكميت مردم‌سالار

براساس حاكميت مردم‌سالار، پذيرش مردم يگانه خاستگاه ثبوتى مشروعيت براى قلمرو گسترده‌اى از مسائل حقوقى و سياسى است و اخذ اين مبنا به عنوان منشأ حقانيت بدين جهت است كه:

اولا، صاحبان اصلى زندگى اجتماعى، آحاد مردم بوده، منافع و ضررهايى كه از اين زندگى حاصل مى‌شود يك سره متوجه آنهاست؛ ازاين‌رو خود آنان بايد درباره‌