انبياى الهى در مسير محقق ساختن حاكميت الهى خود با موانع دشوارى مواجه بودند و چه بسيار از سران جور، آن‌گاه كه موقعيت خود را با تحقّق اهداف مقدس انبيا با خطر مواجه مى‌ديدند، انبياى الهى را درگير مصائب گوناگون‌نموده بسيارى از آنان را به شهادت مى‌رساندند و مانع تحقق اهداف الهى آنان مى‌شدند و حاكميت را جائرانه غصب مى‌كردند، كه البته به فرمايش قرآنى، نصيبى جز خشم و غضب الهى و بى‌چارگى عايدشان نمى‌شد؛

وباء و بغضب من اللّه و ضربت عليهم المسكنة ذلك بأنّهم كانوا يكفرون بآيات اللّه و يقتلون الأنبياء بغير حقّ.[١] در اين ميان از برخى آيات قرآن، نظير آيه: فقد آتينا آل إبراهيم الكتاب و الحكمة و آتيناههم ملكا عظيما[٢] استفاده مى‌شود كه برخى از انبيا در ستيز با عوامل كفر و إلحاد و با فائق آمدن بر آنان توانسته بودند، حكومتى مبتنى بر دين را پى‌ريزى‌كرده، «كلمة الله» را بر جامعه بشرى سيطره دهند و شايد علت تكرار كلمه «آتينا» اين باشد كه كتاب و حكمت از نبوّت انفكاك‌ناپذير است؛ درحالى‌كه ملك و فرمان‌روايى هرگاه شرايط اجتماعى فراهم نباشد، تحقق نمى‌يابد. به عبارتى ديگر، آماده بودن شرايط اجتماعى و حمايت مردمى از پيامبر، در دريافت كتاب و حكمت تأثيرى ندارد، اما در تحقق ملك و فرمان‌روايى مؤثر است.[٣] از جمله اين انبيا، حضرت سليمان عليه السّلام است؛ آن حضرت براى ايجاد جامعه‌اى‌

[١] -« به خشم خدا گرفتار شده‌اند و مهر بيچارگى بر آنها زده شده است؛ چرا كه آن‌ها به آيات خدا كفر مى‌ورزيدند و پيامبران را به ناحق مى‌كشتند». آل عمران، آيه ١١٢؛ ر. ك: بقره، آيه ٦١ و ٩١.

[٢] -« ما به آل ابراهيم، كتاب و حكمت داديم و حكومت عظيمى در اختيار آنها قرار داديم». نساء، آيه ٥٤.

[٣] - ر. ك: شريعه خرد، يادنگار كنگره نكوداشت منزلت علمى استاد علامه محمد تقى جعفرى؛ على ربانى گلپايگانى؛ نبوت و حكومت، ص ٣٢٤.