در تحليل چگونگى اقتدار امپراتوران باستان چنين اظهار مى‌شود كه در اعصار باستان، آن‌گاه كه انسان‌ها به زندگى اجتماعى گرويده و لازمه آن، يعنى اقتدار قانون را براى جلوگيرى از هرج‌ومرج و ايجاد امنيت، أمرى حياتى و اجتناب‌ناپذير دانستند، گمان مردمان بر اين بود كه توان سامان‌بخشيدن به چنين اجتماعى تحت قدرت فرمان‌روايى بايد باشد كه لزوما با نيروهاى ناپيدا متصل و پيوستگى داشته باشد.[١] از اين‌رو اعتقاد به طبيعت الهى فرمان‌روا، برخوردار از انديشه و باورى مستحكم در اين دوره است و بيشتر فرمان‌روايان- نه اين‌كه خود را از سوى خدا، معرفى كنند بلكه- ادّعاى ماهيتى الهى داشته و خود را به عنوان خدايى كه لباس انسانى پوشيده، خداگونه تجسّديافته و ماديّت پذيرفته و بر پهنه زمين نزول كرده‌اند، تا به طور مستقيم سر رشته فرمان‌روايى و سرنوشت خلايق و حيات و ممات آنها را در يد قدرت خود گيرند و آنان را به دلخواه خود هدايت كنند، معرفى مى‌كردند و اطاعت مردم از آنها و دوام حكومت‌شان، نيز از آن جهت بود است كه مردم آنها را به ديد خدايان مى‌نگريستند و بر خود واجب مى‌دانستند كه از آنان اطاعت كنند.[٢] فراعنه مصر، برخى از سلاطين خاور نزديك و امپراتوران روم باستان، خود را از مقوله خدايان مى‌پنداشتند و امپراتور ژاپن نيز تا سال (١٩٤٧ م) يعنى خاتمه جنگ جهانى دوم چنين وضعى داشت.

اين مقطع از تاريخ به عنوان سابق‌ترين دوره انتساب حكومت به خداوند و نمودى از كهن‌ترين عقيده حكومت دينى در انديشه سياسى غرب معرفى مى‌شود.[٣]

[١] - ر. ك: عبد الرحمن عالم، بنيادهاى علم سياست، ص ١٦٤.

[٢] - حشمت الله عاملى، مبانى علم سياست، ج ١، ص ٢٣٦.

[٣] - ر. ك: ابو الفضل قاضى، حقوق اساسى و نهادهاى سياسى، ص ٢٣١.