و ما تسقط من ورقة إلّا يعلمها.[١] اما انسان در اين جهان‌بينى، اشرف مخلوقات بوده، بر جاى‌گاهى بس رفيع نشسته است. انسان همو است كه هستى‌بخش عالم، او را كرامت و شرافت ذاتى بخشيد؛

و لقد كرّمنا بنى آدم.[٢] خليفه خود بر روى زمين قرار داد:

و هو الّذى جعلكم خلائف الأرض.[٣] بر هر آن‌چه در آسمان‌ها و زمين است، مسخّر گردانيد:

أنّ اللّه سخّر لكم ما فى السّموات و ما فى الأرض.[٤] و سخّر لكم ما فى السّموات و ما فى الأرض جميعا منه.[٥] با نفخ روح الهى در كالبد او، جاى‌گاهش را بس شايسته گردانيد و ملائك را مأمور به سجده در برابرش كرد:

فإذا سوّيته و نفخت فيه من روحى فقعوا له ساجدين* فسجد الملائكة كلّهم أجمعون.[٦] هستى او را توان تحمّل بار امانتى الهى بخشيد، تا به آن انسان را به آزادى و اختيار، تعهد و مسئوليت و ولايت الهى بيارايد:

إنّا عرضنا الأمانة على السّموات و الأرض و الجبال فأبين أن يحملنها و أشفقن‌

[١] - انعام، آيه ٥٩.

[٢] -« به طور حتم و محققا ما آدميان را كرامت داديم». اسراء، آيه ٧٠.

[٣] -« او كسى است كه شما را جانشينان خود در زمين ساخت». انعام، آيه ١٦٥.

[٤] -« به درستى كه خداوند آن‌چه را در آسمان و زمين است مسخّر شما كرده است» لقمان، آيه ٢٠.

[٥] -« خداوند، آن‌چه در آسمان‌ها و آن‌چه در زمين است، همه را از سوى خويش مسخّر شما ساخت». جاثيه، آيه ١٣.

[٦] -« هنگامى‌كه كار آن را به پايان رساندم، و از روح خود[ روحى شايسته و بزرگ‌] دميدم، همگى براى او سجده كنيد. همه فرشتگان، بى‌استثنا سجده كردند.» حجر، آيه ٣١.