و مشروع معرفى گرديدند؛ اما در دوران غيب، به حكم مسلّم عقل، مى‌بايست تولّى امور در اختيار كسانى باشد كه خود را به دايره شخصيتى انسان كامل بيش از ديگران نزديك كرده و به عنوان مجرى احكام الهى، توان مديريت علمى جامعه را در چارچوب خواست و رضايت الهى به نحو شايسته‌اى دارا باشند. از آن‌جا كه در اين افراد ويژگى‌هاى باطنى چون عصمت و علم خدادادى شرط نيست؛ لذا در شناخت آنان نيازى به تنصيص خاص نمى‌باشد و صرف تبيين اوصاف كلى از سوى معصومين عليهم السّلام كافى خواهد بود.

اختيارات اين افراد در ولايت بر امور جامعه با استناد به نقل و به اذعان بسيارى از فقها كه برخى ادعاى اجماع نيز كرده‌اند، همسان با اختيارات معصومين عليهم السّلام م‌باشد.

در اين فصل با دلايل چندى، ضرورت تحقق حكومت دينى در مكتب اسلام را تبيين كرديم كه جامعيت دين اسلام، اقدام عملى پيامبر صلّى اللّه عليه و اله در تأسيس حكومت با توجه به اين‌كه سيره فعلى آن حضرت نمودار متن دين مى‌باشد، شرايط ويژه‌اى كه در اسلام براى واليان و مديران جامعه طرح مى‌شود و الگوى كاملى از مديريت عقلانى جامعه، كه اسلام ارائه كرده است، از محورهاى اثبات اين ضرورت مى‌باشند.

از آن‌جا كه سكولاريسم به عنوان نظريه‌اى فلسفى سياسى، در پى نابود كردن ريشه‌هاى اقتدار دينى است، در اين فصل به نقد ادله سكولارها پرداختيم و روشن شد دليل‌هايى چون فهم‌ناپذيرى و رازآلودگى دين، كه لازم است براى حفظ اين خصوصيت، از هرگونه تلاش براى تبيين آن پرهيز شود. يا ادعا انطباق‌ناپذيرى شريعت با روابط و مناسبات متغير اجتماعى يا طرح اين‌كه مديريت فقهى در اداره علمى جوامع امروزى با ابعاد گسترده‌اش، ناكارآمد است و هم‌چنين اظهار اين‌كه حكومت ماهيتى مستقل و جدا از دين دارد، از ابعاد مختلف مورد مناقشه و نقد مى‌باشد و هرگز چنين ادله سستى توان نفى حكومت اصيلى را ندارد كه حقانيت‌اش با اذن الهى بوده، از طريق مردم استقرار و عينيت يابد.