آيا آحاد بشرى در طول اعصار متمادى و با تكيه بر استنباطهاى عقلانى خويش مى‌توانند چنين شرايطى را احراز كنند، تا در نتيجه آن، توان طرح‌ريزى چارچوبى مشخّص از ارزش‌ها و صلاح‌ها، غايت‌ها و ملاك‌ها، بايدها و نبايدها را داشته و الگوى متكامل و قابل دفاعى براى مديريّت عقلانى ارائه دهند؟ آيا با در نظر گرفتن توان فهم و شعور بشرى مى‌توان در انتظار وقوع چنين شرايطى در فضاى فكرى انسان‌ها شد؟ آيا آميختگى انسان به انواع حبّ و بغض‌ها و انگيزه‌هاى نفسانى به او چنين اجازه‌اى خواهد داد؟!

واقعيّت آن است كه چنين انتظارى از انسان، كه در حصار محدوديّت‌ها و منفعت طلبى‌هاى غريزى از هرگونه اصلاح تامّ و بى‌نقص در حيات بشرى عاجز بوده است، به دور از انصاف و حاكى از عوام‌زدگى يا بى‌تجربگى است.

اين‌جاست كه عقل انسان متوجّه قدرت لا يزال و دانش مطلق هستى‌بخش جهان مى‌شود، كه بر تمام اسرار وجودى مخلوقات و مصالح و مفاسد آنها مسلّط بوده و بر مؤثرترين ابزار تكامل و سعادت انسان‌ها، واقف مى‌باشد؛ خدايى كه بى‌انتهايى‌اش،