سياسى جامعه، از جمله رسالت‌هاى «نبوى» رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و اله مى‌باشد و آن حضرت به عنوان والاترين شخصيّت جهان اسلام و برترين الگوى مسلمين، در عمل به اين رسالت خطير اقدام‌[١] و يك نظام سياسى مقتدرى تأسيس كردند كه به تدريج حكومت‌هاى بزرگى چون ايران، روم و مصر را تحت انقياد خود درآورد.

سيره فعلى آن حضرت، كه جز متن دين نيست، در پى اين اقدام، اسلام را به عنوان آيينى آميخته با سياست معرّفى كرد و آن را حاوى نگرش مديريّتى خاص براى رهبرى جامعه نشان داد. امام خمينى رحمه اللّه در اين مورد مى‌گويد:

پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و اله تشكيل حكومت داد، مثل ساير حكومت‌هاى جهان، لكن با انگيزه بسط عدالت اجتماعى ... و حكومت على بن ابى طالب عليه السّلام نيز با همان انگيزه، به طور وسيع‌تر و گسترده‌تر، از واضحات تاريخ است.[٢] بااين‌حال، برخى در مورد اصل حكومت رسول گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و اله ادّعاهايى نموده و شبهاتى مطرح كرده‌اند:

شبهه اوّل، از منظر قرآن، شأن پيامبر صرفا انذار و تبشير

قرآن شأن پيامبر را ابلاغ وخى و انذار و تبشير دانسته و مى‌فرمايد:

و ما على الرّسول إلّا البلاغ المبين.[٣] إنّما أنت منذر.[٤] إن أنا إلّا نذير و بشير.[٥]

[١] - ر. ك: امام خمينى رحمه اللّه، ولايت فقيه، ص ١٨.

[٢] - صحيفه امام، ج ٢١، ص ٤٠٦.

[٣] -« و بر پيامبر چيزى جز رساندان آشكار نيست». نور، آيه ٥٤.

[٤] -« تو فقط بيم دهنده‌اى رعد آيه ٧»

[٥] -« من فقط بيم‌دهنده و بشارت‌دهنده‌ام». اعراف، آيه ١٨٨.