أمره بتقوى الله و إيثار طاعته و إتّباع ما أمر به فى كتابه ... و أمره أن يكسر بنفسه من الشّهوات و يزعها عند الحمحات‌ إنّ النّفس لأمّارة بالسّوء إلّا ما رحم ربّى‌ ... فليكن أحبّ الذخائر إليك ذخيرة العمل الصالح فاملك هواك و شحّ بنفسك عمّا لا يحلّ لك. فإنّ الشحّ بالنفس الإنصاف منها ... و إياك و الإعجاب بنفسك و الثّقة بما يعجبك منها و حبّ الإطراء فإنّ ذلك من أوثق فرص الشيطان؛[١] آن حضرت مالك را به تقواى الهى فرمان مى‌دهد، و اين‌كه اطاعت خدا را بر ديگر كارها مقدّم دارد و آن‌چه در كتاب خدا آمده را پيروى كند ... و به او فرمان مى‌دهد كه در مواقع شهوات من خويش را بشكند و به هنگام سركشى رامش نمايد، كه (همانا نفس همواره به بدى وا مى‌دارد، جز آن‌كه خدا رحمت آورد) ... پس نيكوترين اندوخته تو بايد عمل صالح باشد [و در اين راستا] هواى نفس را در اختيار گير و از آن‌چه حلال نيست خويشتن‌دارى كن كه چنين خودستيزى عين انصاف باشد ... مبادا هرگز دچار خود پسندى گردى! و به خوبى‌هاى خود اطمينان كنى و ستايش را دوست داشته باشى كه اينها همه از بهترين فرصت‌هاى شيطان براى هجوم آوردن به توست.

از آن‌جا كه ولايت فقهاى عادل و باتقوا، تداوم ولايت ظاهرى پيشوايان معصوم عليهم السّلام مى‌باشد؛ ازاين‌رو حائز تمام اختياراتى خواهند بود كه پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و ائمّه اطهار عليهم السّلام در زعامت امور جامعه داشتند و در واقع پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و ائمّه معصومين عليهم السّلام و فقيه جامع الشرايط در اختيارات حكومتى، تفاوتى نيست؛ چرا كه وظايف و اهدافى كه حكومت اسلامى در زمان حضور معصوم و نيز در زمان‌

[١] - نهج البلاغه، نامه ٥٣.