فردى را به عنوان زمام‌دار و رهبر بپذيرند، تا وى هم نحوه تعامل انسان‌ها با يك‌ديگر و با محيط را تنظيم كند و هم زمينه‌هاى رشد استعدادها را فراهم سازد و با اشراف به حقيقت تكامل انسان در نهايت به تقنينى جامع و به دور از ملاحظه منافع شخصى و حزبى و تنها با هدف راه‌يابى انسان‌ها به سعادت بپردازد، تا بدين ترتيب بتوان چارچوب‌هاى بشرى را جاى‌گزين احكام و خواسته‌هاى الهى دانسته و ادّعا كرد كه در اين برهه از حيات بشرى از سوى دين، سازوكارى براى برپايى حكومت دينى وجود ندارد، يا ضرورتى براى اين امر نيست؟!

پرسش اساسى آن‌كه بر مبناى كدام دليل عقلى، مى‌توان قائل به انتفاى حاكميت منبعث از حاكميت حقيقى خداوند در دوران غيبت امام عصر (عج) شد؟ و اگر عقلا انقطاع «حاكميت الهى» در دوران غيبت توجيه پذير نيست؛ حاكميت مورد رضاى خداوند عالم، در چنين دورانى كه بشريت به جهت محروميت از فيض وجود ظاهرى انسان كامل، نياز بيشترى به تطبيق شئونات خود با قوانين الهى دارند، چيست؟ در واقع كدام گروه، شايسته است كه در چنين دوران پرمخاطره به نيابت عام از بقية الله الأعظم (عج) مسئوليت اداره امور امت را عهده‌دار شوند؟

مسلّما به حكم عقل، در دوران غيبت امام معصوم عليه السّلام ولىّ امر، بايد فردى باشد كه در اوصاف و كمالات، توانسته است خود را به دايره شخصيتى انسان كامل، بيش از ديگران نزديك نمايد و به عنوان مجرى احكام الهى، ضرورى است كه بيش از ديگران عالم به اين احكام بوده، توان مديريت علمى جامعه را در چارچوب اين احكام به طور شايسته احراز كرده باشد و از آن‌جا كه ويژگى‌هاى خفىّ باطنى، به ويژه خصوصيت عصمت در اين گروه شرط نيست؛ لذا در شناسايى اين افراد نياز به تنصيص از جانب معصوم عليه السّلام نيست و صرفا تعريف و تبيين اوصاف، كافى خواهد بود كه چنين توصيفى به طور راه‌گشا از سوى معصومين عليهم السّلام صورت پذيرفته است.

از جمله بيانات ارزش‌مند در اين مورد، توقيع شريف امام زمان (عج) به‌