مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٥٢ - ٣٢ - خلود در عذاب

اول: اصل بقا و ثبات كميتها.

دوم: اصل آنتروپى يا كهولت، يعنى اصل انحطاط كيفيتها و زوال ارزشها و به تعبير ديگر موجودات در اين جهان از حيث كميت ثابت و از حيث كيفيت در تغيير و تبدل‌اند كميت و وزن و مقدار ماده ثابت است، ولى از لحاظ كيفيت، اشياى جهان پيوسته در تغيير و فنا و زوال‌اند ولى اصل كهولت و آنتروپى در آن جهان راهى ندارد، به طوريكه مى‌توان اين اصل را مرز و نقطه فارق دنيا و آخرت دانست.[١]

بلى در آخرت كهولت و پيرى از موجودات برداشته مى‌شود و هرچيز مخلد مى‌شود، و اين موضوع حتمى است، هرچند تصور آن براى ما مشكل است از اينجا ثابت مى‌شود كه لذتهاى فوق العده بهشت براى انسانها هيچگاه به امور عادى تبديل نمى‌شود كه خسته‌كننده گردد، بلكه هميشه به حال اول خود باقيست و بهشتى‌ها پس از گذشت ميليونها سال نيز همانند روز اول ورود به بهشت لذت مى‌برند[٢].

٢- قول صاحب تفسير المنار كه پيرامون آيه ١٠٥- ١٠٧ سوره هود پس از تفصيل اقوال مى‌گويد: اين عقوبت- جاويدانه و مخلد به اختيار

[١] - اين ادعا تا حدى با ظاهر آيه« كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً» منافات دارد، بعلاوه مخلّد بودن هرچيز در انجهان بدليلى ثابت نشده است، قدر مسلم انسان و ساير مكلفين مخلدند، غذاهاى خورده شده ظاهرا صورت نوعيه خود را از دست مى‌دهند دلايل خلود همه‌چيز را از مدعى آن در يكى از صفحات اين كتاب مطالعه نمايد.

[٢] - رجوع كنيد به كتاب ذره بى‌انتها، تأليف مهدى بازرگان نخست‌وزير حكومت اسلامى ايران و كتاب قاموس قرآن، تأليف دانشمند متين سيد على اكبر قرشى ص ٢٧٦ ج ٢.