گوناگون (قصههاى كوتاه و آموزنده) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٦ - ١٥٦ - براهين توحيد ذاتى
اضطرارى بناميم بدين خاطر است كه فرد در بدست آوردن نيازمندىهاى خود مجبور است به ديگران روى آورد.
١٥٥- نظر رجالىهاى اهل سنت نسبت به امام صادق (ع)
١- ميزان الاعتدال: احد الائمة الاعلام بر صادق كبيرالشأن، لم يحتج به البخارى.
٢- يحيى بن سعيد: مجالد احب الى منه، فى نفسى منه شئ!
٣- الدراوردى: لم يرو مالك عن جعفر، حتى ظهر امر بنى العباس.
٤- قال معصب بن عبد الله[١]: كان مالك لا يروي عن جعفر حتى يضمّه إلى أحد.
٥- ابن معين: هو ثقة.
٦- روى عباس عن يحيى قال: جعفر ثقة مأمون.
٧- ابوحاتم: ثقة لا يسئل عن مثله[٢].
مؤلف فقط آرزو مىكند: كاش أقلا دانشمندان، بى تعصب مىبودند.
١٥٦- براهين توحيد ذاتى
يگانگى خداوند در وجوب وجود، از چند راه قابل اثبات است.
١- از راه احديت و بساطت و عدم تركيب با ابطال شبههى ابن كمونه از زاويهى اصالة الوجود.
٢- از راه اين كه وجود خدا جامع همه كمالات است؛ اگر واجب دومى فرض شود، قهرا هر كدام، غير ديگرى و فاقد آن خواهد بود و اين بدان معنى است كه هر كدام فاقد يك مرتبه ازكمال است و هذا خلف.
٣- از راه اين كه واجب لا يتناهى است كما قرر فى محله و لايتناهى تعدد پذير
[١] - در كتاب" نفحات الأزهار" على حسنى ميلانى، بنام مصعب بن عباس آمده.
[٢] - ميزان الاعتدال، ج، ١ ص ٤١٤- ٤١٥.