گوناگون (قصه‌هاى كوتاه و آموزنده) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨ - ١٦ - آمادگى

اطفال هشت ساله مثلا از جماع لذتى برده نمى‌توانند و مريض تلخ كام، طعم مرغوب غذا را درك نمى‌تواند، آدم ناتوان و مفلوج از شمشير برّان، حتى براى جدا كردن شاخه نازك درخت‌

نيز استفاده نمى‌تواند.

بنا براين اول بايد آمادگى و استعداد بهشت را پيدا نمود و آنگهى داخل آن شد چنانچه نوجوانان بايد دوازده سال در مدرسه رنج درس خواندن را بر خود هموار كنند تا شايسته گى شمول در دانشگاه را پيدا كنند.

ظاهراًپيغمبران با اهل (زن وفرزند) خود در بهشت يك‌جا زندگانى مى‌كنند و با هم غذا مى‌خورند ولى آيا لذت آنان با لذت زنان و فرزندان و حتى خدمه آنان يكى است و تفاوتى ندارد؟ بايد بگوئيم كه تفاوت دارد كه سبب تفاوت آنها، همان استعداد و قابليت است نه خصوصيت زمان و مكان غذا كه على الفرض يكى مى‌باشد ..

باز هم سوال مى‌كنند چرا امام زمان (ع) ظهور نمى‌كند؟

اما مردم نبايد استعداد يك تحول بزرگ و انقلاب همه جانبه را پيدا كنند تا ظرفيت مسؤوليت‌هاى دوران آن حضرت را داشته باشند، آيا درست است كه اساتيد دانشگاه را براى تدريس بچه‌هاى تازه شاگرد بگماريم؟ پس بايد بعوض سوال مذكور بپرسيم كه ما چه وقت آمادگى پيدا مى‌كنيم و بايد ما خود را از نظر فكرى و علمى و اخلاقى براى انقلاب حضرت مهدى (عجل الله فرجه الشريف) آماد نمائيم. (وفيه بحث)

و نيز مى‌پرسند كه چرا براى الزام معاندين و هدايت قاصرين و تقويت حال مؤمنين در اين زمانها معجزاتى رخ نمى‌دهد؟

بايد اين دسته متوجه شوند كه حتى به شق القمر حضرت رسول اكرم (ص) يكتن هم از مشاهده كنندگان ايمان نياوردند، استعداد غالب مردم آن قدر پائين بود كه حتى معجزات محسوس هم، آنان را براه تكامل روحانى آورده نتوانست و خدايان فلزى و سنگى و خرمايى خود را رها نكردند!!!

ولى اگر ما عقل خود را بكار بياندازيم و آمادگى معنوى داشته باشيم در ايمان و