گوناگون (قصههاى كوتاه و آموزنده) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٦ - ٢٠٢ - كيفيت وفات سليمان(ع)
مستوجب بخشش گردد؟ و هكذا تا ١٢ پله، تنها يك شاعر اظهار آمادگى كرد و سلطان بالاى پلهها پا گذاشت و او شعر سرود كه واقعاً نبوغ فكرى او را مىرساند؛ [احتمالا عسجدى بوده]:
|
وه كه در پشت تو افتادن و جنبان چه خوش است |
كاكل مشك فشان از طرف باد شمال |
|
|
مادرت كان سخا بود بداد از پس و پيش |
به فقيران لب نان و به اسيران زر و مال |
|
|
ياد دارى كه تورا تا به سحر مىكردم |
صد دعا از دل محزون و پريشان احوال |
|
|
مىتوانى دو سه ساعت به سرش بنشينى؟ |
به سر مسند شاهى به دو صد عز و جلال |
|
|
مىكشم از تو و با دامن خود پاك |
چكمه از پاى تواى سرو چمن رام اقبال |
|
|
دوستانت همه كردند چرا من نكنم |
بر سر راه تماشاى قد و قامت و خال! |
|
٢٠٢- كيفيت وفات سليمان (ع)
امام صادق (ع) در صحيح وليد مىفرمايد:
«إِنَّ اللّهَ- عَزَّ وَجَلَّ- أَوْحى إِلى سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ عليهما السلام أَنَّ آيَةَ مَوْتِكَ أَنَّ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ بَيْتِ الْمَقْدِسِ يُقَالُ لَهَا: الْخُرْنُوبَةُ». قَالَ: «فَنَظَرَ سُلَيْمَانُ يَوْماً، فَإِذَا الشَّجَرَةُ الْخُرنُوبَةُ قَدْ طَلَعَتْ مِنْ بَيْتِ الْمَقْدِسِ، فَقَالَ لَهَا: مَا اسْمُكِ؟ قَالَتِ: الْخُرْنُوبَةُ».
قَالَ: «فَوَلّى سُلَيْمَانُ مُدْبِراً إِلى مِحْرَابِهِ، فَقَامَ فِيهِ مُتَّكِئاً عَلى عَصَاهُ، فَقُبِضَ رُوحُهُ مِنْ سَاعَتِهِ» قَالَ: «فَجَعَلَتِ الْإِنْسُ والْجِنُّ يَخْدُمُونَهُ، وَيَسْعَوْنَ فِي أَمْرِهِ كَمَا كَانُوا وَهُمْ يَظُنُّونَ أَنَّهُ حَيٌّ لَمْ يَمُتْ، يَغْدُونَ وَيَرُوحُونَ وَهُوَ قَائِمٌ ثَابِتٌ