گوناگون (قصه‌هاى كوتاه و آموزنده) - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٧ - ١٧٤ - بنى اسراييل

مى‌نمودند.

اگر جمله (ان كذبوا) تا آخر بيان (السوأى) باشد، معنى آيه اين مى‌شود كه نتيجه بد كارى بدان، كفر آنان شد، زيرا تكذيب به نشانه‌هاى خداوند و استهزاء به آنها كفر است و ارتداد.

در پايان بايد متوجه بود كه ايمان قابل زياده و نقصان است‌: «لِيَزْدادُوا إِيماناً مَعَ إِيمانِهِمْ» (الفتح: ٤)، گاهى لجبازى و آلودگى نفس به جايى مى‌رسد كه با علم به حقيقت به آن ملتزم نمى‌شود: «وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا» (النمل: ١٤)؛ به‌خاطر ستمكارى و تكبر آنها را انكار كردند، در حالى كه به آنها يقين داشتند.

خدا ما را از اين مرحله و مرتبه نجات بدهد!.

١٧٤- بنى اسراييل‌

يهودى‌ها چه در زمان حضرت موسى (ع) و چه در زمان حضرت پيامبر خاتم (ص) و چه فعلا مردم لجباز و دنيا پرستى هستند و به همين جهت ذكر حضرت موسى (ع) و قصه‌هاى او، در قرآن، از هر پيامبر بيشتر شده است، اسم حضرت موسى (ع) شايد در ١٣٦ مورد آمده باشد، در حالى كه اسم حضرت ابراهيم (ع) كه از همه ي انبيا بيشتر تكرار شده، تقريبا در ٦٩ مورد ذكر شده است.

بعضى از دانشمندان نوشته‌اند كه: قريش مكه هم مانند يهودى‌ها، لجباز و خصومت‌گر و به‌دور از حق بوده‌اند، تا جايى كه قرآن مى‌گويد: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَ أَنْذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُونَ» (البقرة: ٦)؛ از نظر روانشناسى و يا روان كاوى، يهودى‌ها بايد مردم لجباز و عقده‌اى و متكبر بار بيايند، زيرا در زمان قديم فرعون آنان را مورد توهين و تحقير و شكنجه قرار داده بود و سال‌هاى زيادى به عنوان برده و اسير مورد استثمار و اذلال بوده‌اند؛ فرعون بچه‌هاى‌شان را مى‌كشت و زنان‌شان را زنده نگه مى‌داشت.

در زمان‌هاى ما، هتلر نيز كه يهودى‌ها را خاين و پست تشخيص داده بود- و تشخيص‌