شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٥ - سخنى در باره چگونگى ركوع

أنتَ رَبّي، خَشَعَ لَكَ سَمعِي و بَصَرِي و شَعرِي و بَشَرِي و لَحمِي و دَمِي و مُخّي و عَصَبِي و عِظامِي و ما أقَلَّت قَدَمايَ، غَيرَ مُستَنكِفٍ و لا مُستَكبِرٍ و لا مُستَحسِرٍ؛ خداوندا! ركوعم براى توست. تسليم تو هستم و به تو ايمان آوردم. به تو توكّل كردم. تو پروردگار منى. گوشم، چشمم، مويم، پوستم، گوشتم، خونم، مغزم، رگ و پى‌ام، استخوان‌هايم و آنچه پاهايم حمل مى‌كنند، در برابر تو فروتن اند بى هيچ امتناع و سركشى و درماندگى» قبل از «سبحان ربّى العظيم و بحمده؛ منزّه است پروردگار بزرگم و او را حمد مى‌گويم».

چهاردهم: پس از ايستادن از ركوع گفتنِ: «سمع اللَّه لمن حمده؛ خداوند، حمد حمدگو را مى‌شنود»؛ بلكه مستحب است، اين ذكر را بِدان افزودن: «الحمد للَّه‌ربّ العالمين؛ أهل الجبروت و الكبرياء والعظمة. الحمد للَّه‌رب العالمين؛ حمد، از آنِ خداوند پروردگار جهانيان است؛ خداوندِ با جبروت و بزرگى و عظمت. حمد از آنِ خداوند پروردگار جهانيان است». امام باشد يا مأموم يا نماز فُرادا بخواند، اين ذكر را بگويد.

پانزدهم: بالا بردن دست‌ها هنگام برخاستن از ركوع. اين البته غير از تكبيرى است كه براى رفتن به سجده گفته مى‌شود.

شانزدهم: پس از ذكر و يا قبل از ذكر ركوع، صلوات فرستادن بر پيامبر صلى الله عليه و آله و خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله.

مكروهات ركوع نيز چند چيز است، از جمله: سر را پايين يا بالا نگهداشتن، به گونه‌اى كه هم‌سطح كمر نباشد و نيز دست‌ها را به پهلو چسباندن و در ركوع، قرآن خواندن.[١]

[١]. العروة الوثقى: ج ٢ ص ٥٥١.