شناخت نامه نماز - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥ - ١/ ١ نماز در امتهاى پيشين

در آن خياطى مى‌كرد و نماز مى‌خواند.

٣. امام باقر عليه السلام: آيين نوح عليه السلام، پرستش خالصانه خداى يگانه بدون هيچ شريك و مانند بود و آن، همان فطرتى است كه مردم بر آن سرشته شده‌اند و خداوند از نوح و ديگر پيامبران پيمان گرفت كه خداى- تبارك و تعالى- را بپرستند و چيزى را شريك او نكنند و به نماز و امر به معروف و نهى از منكر، و [انجام‌] كارهاى روا و [ترك‌] كارهاى ناروا، فرمان داد؛ ولى احكام جزايى و يا تقسيم ارث را بر نوح عليه السلام واجب نكرد. اين است آيين او.

٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، ابراهيم عليه السلام را دوست خود نگرفت، جز از آن رو كه [مهمانان و بينوايان را] اطعام مى‌كرد و شب‌هنگام كه مردم در خواب بودند، نماز مى‌خواند.

٥. الكافى‌- به نقل از على بن عيسى كه حديث را به يكى از امامان نسبت مى‌دهد-:

خداوند- تبارك و تعالى- در مناجات موسى عليه السلام با او فرمود: «... همواره و همه جا نماز بخوان، كه نزد من منزلتى دارد و آن را پيمانى ناگسستنى با خود مى‌دانم».

٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: براى داوود عليه السلام، پيامبر خدا، ساعتى از شب بود كه در آن، خانواده‌اش را بيدار مى‌كرد و مى‌گفت: اى خاندان داوود! برخيزيد و نماز بخوانيد. همانا اين ساعتى است كه خداوند، دعا را در آن اجابت مى‌كند، مگر از ساحر و باجگير.