همپاى انقلاب - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٥١ - خطبه دوم

خطبه دوم‌

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم‌

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمينَ وَ الصَّلاةُ وَ السَّلامُ عَلى‌ سَيّدِنا وَ نَبِيِّنا اشْرَفِ الْانْبِياءِ وَ الْمُرْسَلينَ ابِى الْقاسِمِ مُحَمَّدٍ.

قال اللّه تعالى:

«اذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ»[١]

[چون يارىِ خدا و پيروزى فراز آيد.]

قال علىٌّ عليه السلام:

«تَزُولُ الْجِبَالُ وَ لَا تَزُلْ، عَضَّ عَلى‌ نَاجِذِكَ اعِرِ اللَّهَ جُمْجُمَتَكَ تِدْ فِى الْأَرْضِ قَدَمَكَ. ارْمِ بِبَصَرِكَ اقْصَى الْقَوْمِ و غُضَّ بَصَرَكَ وَ اعْلَمْ انَّ النَّصْرَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ.»[٢]

[اگر كوه‌ها از جاى كنده شود، تو جاىِ خويش بدار! دندان‌ها را بر هم فشار و كاسه سرت را به خدا عاريت سپار! پاى در زمين كوب و چشم بر كرانه سپاه نِه و بيم به خود راه مده! و بدان كه پيروزى از سوى خداست!]

خطبه دوم من در باره مسائل جنگ است.

ما امّتى هستيم در حال جهاد وسيع و گسترده؛ جهاد را به يك معنا ما شروع كرده‌ايم و به يك معنا ديگران.

اگر ما حرفمان را نمى‌زديم، حقّمان را نمى‌خواستيم، مطلب را نمى‌گفتيم، قيام نمى‌كرديم، بَرّه‌هاى خوب، آلت دستِ مناسب، و ايادى مزدور براى مراكز زر و زور و قدرتِ دنيا بوديم، كسى با ما نمى‌جنگيد.

اگر منطق ما اين بود كه: