«فَعِنْدَ ذلِكَ لا تَأْمَنُونَ الْبَياتُ، فَيا لَهُ مِنْ بَياتٍ ما اشَدَّ ظُلْمَتَهُ! وَ مِنْ صائِحٍ ما افْظَعَ صَوْتَهُ! ذلِكَ بَياتٌ لا يَنْمى‌ صاحِبُهُ.»[١]

پس در اين هنگام، از شبيخونِ ناگهانى در امان نيستيد. واى از اين شبيخون، چقدر تاريك است! و واى از صدا دهندگان، چه صداى ترس‌آورى دارند! اين شبيخون بر هر كه فرود آيد، فرصت و توانِ خواب و استراحت را از او مى‌گيرد.

«فَعِنْدَ ذلِكَ تُقْتَلُونَ وَ بِانْواعِ الْبَلاءِ تُضْرَبُونَ وَ بِالسَّيْفِ تُحْصَدُونَ وَ الَى النَّارِ تَصيرُونَ ...»[٢]

پس در اين هنگام كشته مى‌شويد [كشتار دسته‌جمعى شروع مى‌شود] و بلاهاى مختلف بر سرتان فرو مى‌ريزد و با شمشير درو مى‌شويد و به سوى آتش كشيده مى‌شويد.

«وَ يَعَضُّكُمُ الْبَلاءُ كَما يَعَضُّ الْغارِبُ الْقَتَبَ.»[٣]

و بلا شما را خُرد خواهد كرد همان گونه كه شتر در هنگام علف خوردن، آن را زير دندانش، خُرد مى‌كند.

«يا عَجَباً كُلَّ الْعَجَبِ، بَيْنَ الْجُمادى‌ وَ رَجَبٍ! مِنْ جَمْعِ اشْتاتٍ وَ حَصَدِ نَباتٍ وَ مِنْ اصْواتٍ بَعْدَها اصْواتٌ.»[٤]

پس شگفتا و باز شگفتا! از حادثه‌اى كه بين ماه جمادى و رجب (در آخر جمادى و ابتداى رجب) آغاز خواهد شد كه گروه‌هاى پراكنده (آمريكايى، فرانسوى، عرب، غير عرب، و چند مليتى) جمع خواهند شد و چنان انسان‌ها را كشتار مى‌كنند كه گويى گياهان را درو مى‌كنند و شگفتا از صداهايى كه صداهاى ديگرى را در پى دارد.

وقتى امير المؤمنين عليه السلام اين پيش‌بينى را انجام داد و زمانِ آن را هم بيان كرد، يكى از حضّار به فردى كه در كنارِ او بود، گفت:

على چه دروغ‌هايى مى‌گويد و زمانِ آنها را هم تعيين مى‌كند!!! نفرِ دوم گفت:

از كجا مى‌دانى كه اين حرف‌ها دروغ است؟

نفر اول گفت: خواهيم ديد.

سپس مدائنى مى‌گويد: قبل از آنكه امير المؤمنين از منبر پايين بيايد، فردى كه حضرت على عليه السلام را به دروغگويى متهم كرده بود، فلج شد. او را به خانه‌اش حمل كردند و همان شب مُرد.[٥] احتمال زيادى وجود دارد كه اين هجومِ كنونىِ آمريكا و متحدانِ چند مليتى‌اش به عراق، مصداقِ همين روايتِ شريف باشد، بويژه با توجه به شواهد زيادى كه وجود دارد.

برخى از اين شواهد عبارت‌اند از:

عبارتِ «اسْتَوْلَتِ الْانْباطُ»، عبارتِ «بَيْنَ جمادى‌ وَ رَجَب» و عبارتِ «جَمْعِ اشْتاتٍ» و عبارتِ «مَدينَةٌ ذاتُ اثْلٍ وَ انْهارٍ» و ...

من از اين روايت مى‌خواهم اين نتيجه را بگيرم كه هنگامى كه يك بلا و گرفتارىِ عمومى بر يك ملتْ نازل مى‌شود، يكى از سرچشمه‌هاى اين بلاى عمومى ممكن است انحراف و گنهكارى و ستمكارىِ خودِ مردم باشد. همچنان كه خداوند متعال در قرآن شريف در اين باره مى‌فرمايد:

«وَ اذا ارَدْنا انْ نُهْلِكَ قَرْيَةً امَرْنا مُتْرَفيها فَفَسَقُوا فيها فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْناها تَدْميراً»[٦]

[چون بخواهيم قريه‌اى را هلاك كنيم، خداوندانِ نعمتش را بيفزاييم، تا در آنجا تبهكارى كنند. آنگاه عذاب بر آنها واجب گردد و آن را در هم كوبيم.]

در اين حمله اخير آمريكا و متحدانش به عراق، جنايات فراوانى عليه مردم غير نظامى‌

[١]- همان.

[٢]- همان.

[٣]- همان.

[٤]- همان.

[٥]- ر. ك: ابن ابى الحديد، شرح نهج البلاغه، ج ٦، ص ١٣٦.

[٦]- سوره اسراء( ١٧)، آيه ١٦.