دانشمند شامى پاسخ داد: عقل بايد اختلافات را از ميان بردارد. هشام بن حَكَم به او پاسخ داد: تو عقل دارى، من هم عقل دارم؛ با وجود اين، با يكديگر اختلاف داريم.

پس عقل نمى‌تواند اختلافات را حل و برطرف كند.

دانشمند شامى گفت: قرآن بايد اختلافات را حل كند. هشام بن حَكَم پاسخ داد: تو اهلِ قرآنى. من هم اهلِ قرآن هستم. در عين حال، با يكديگر اختلاف داريم.

آن دانشمند شامى متوجه منظور هشام بن حَكَم و حقانيتِ عقيده او شد و گفت:

تو هشام بن حَكَم هستى. جواب هشام بن حَكَم درست است. منظور دانشمند شامى از اين عبارت، اين بود كه بايد به ستون استوارِ «امامت» اعتقاد داشت.

بنا بر اين، اگر ما در برداشت از دين و فهم قرآن، با يكديگر اختلاف داشتيم و نتوانستيم در برداشت از قرآن و روايات و كتاب‌هاى فقهى، با هم كنار بياييم، بايد به «رهبر» كه به عنوان مرجع و عالِم دينىِ عادل و به عنوانِ اعْلَم و به عنوان ولىّ فقيه، پذيرا هستيم، رجوع كنيم.

تا هنگامى كه خداوند با عنايت خود، اين وجود مقدس را در سايه خود حفظ كرده و در مشكلات فكرى و فقهى و اجتماعى، مى‌توانيم به او رجوع كنيم، هيچ اشكالى براى ما باقى نمى‌مانَد. همان گونه كه همه شما مى‌بينيد، با يك جمله فتوا مشكلات بسيار بزرگى را حل مى‌كند.

به عنوان مثال، يكى از مشكلاتى كه عده‌اى مطرح كرده بودند، اين بود كه:

آيا براى دولت اسلامى جايز است كه ماليات بگيرد يا خير؟ ايشان فرمودند: بله، جايز است.

گفتند: آيا ماليات حكم اوّليّه است يا ثانويّه؟

ايشان فرمودند: حكم اوّليّه است.

از ايشان پرسيدند: آيا معادن جزو انفال است؟ اگر جزو انفال است، در صورتى كه آن را استخراج كردند، محصول آنْ متعلق به كيست؟ ايشان فرمودند: انفال، مالِ مردم است، مالِ نسل‌هاى بعدى هم هست.

در پيشِ چشم همه ما، حضرت امام همه مشكلات فكرى جامعه را كه از ايشان مى‌پرسند، حل مى‌كنند. خداوند به ما لطف فرموده و حضرت امام را به ما عنايت كرده است. الحمد للّه هنوز دستِ ما از اين نعمتْ كوتاه نشده است. ان‌شاءالله به حقّ محمد و آل محمد (صلوات نمازگزاران) دستِ ما از اين نعمتْ كوتاه نشود.

خداوند به مسلمان‌ها مى‌فرمايد:

«كُنْتُمْ خَيْرَ امَّةٍ اخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ...[١]»

[شما بهترين امتى هستيد كه براى مردم پديدار شده‌ايد: امر به معروف و نهى از منكر مى‌كنيد ...]

همچنين خداوند به مسلمانان مى‌فرمايد:

«وَ كذلِكَ جَعَلْناكُمْ امَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النَّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهيداً ...»[٢]

[و بدين گونه شما را امتى ميانه قرار داديم تا بر مردم گواه باشيد و پيامبر بر شما گواه باشد ...]

با وجود اينكه خداوند اين همه ما مسلمانان‌

[١]- سوره آل عمران( ٣)، آيه ١١٠.

[٢]- سوره بقره( ٢)، آيه ١٤٣.