ما اين نظام را به قيمتِ خون صدها هزار شهيد درست كرده‌ايم و به هيچ كس اجازه نمى‌دهيم كه در اينجا شيطنت كند و اين نظام را بر هم بزند. به دشمنان نظام به هيچ وجه نبايد آزادىِ فعاليت داد.

با توجه به آنچه من در دفاع از آزادى‌هاى مشروعِ مردمْ بيان كردم، ممكن است بگويند:

در كشور ايران، آزادى‌هاى مشروع مردم به خطر افتاده است. به كسى اجازه حرف زدن نمى‌دهند. افرادى كه دلسوزِ انقلاب‌اند، نفس‌هايشان در سينه حبس شده است. هر كس چيزى بگويد، او را تعقيب مى‌كنند.

خير. من اعلام مى‌كنم كه اگر كسى چنين بگويد، سخنش درست نيست. دفاع من از آزادى‌هاى مردم، به اين دليل نيست كه اين آزادى‌ها مخدوش شده است.

من در گوشه و كنار جامعه، به طور جسته و گريخته نشانه‌هايى از يك بيمارىِ اجتماعى براى محدود كردنِ آزادى‌هاى مشروعِ مردم مى‌بينم. انگيزه من از آنچه در دفاع از آزادى، بيان كردم، هشدار و جلوگيرى نسبت به مبتلا شدن به اين بيمارىِ اجتماعى بود.

ممكن است گفته شود كه آثار اين بيمارى اجتماعى، امروز در جامعه ما بسيار ضعيف هستند و قابل اعتنا نمى‌باشند؛ اما من مى‌گويم:

اگر جلوِ آثار ضعيفِ اين بيمارى گرفته نشود، ممكن است روزى خداى ناكرده، اين مسئله در جامعه ما به صورتِ يك بيمارى اجتماعى در آيد.

بياييد از حالا، جلوِ رشد اين مسئله را بگيريم. بياييد در جامعه اسلامىِ خودمان، به اين گونه فكرها، اجازه و فرصتِ رشد ندهيم. دفاع از آزادى‌هاى مشروع مردم، تكليف شرعى و اسلامىِ همه ماست.

مسئولان محترم كشور، وظايف و حقوقى بر گردنِ ما دارند. ما هم حقوقى بر گردنِ آنها داريم.

حقّ مسئولان بر عهده ما، اين است كه:

ما در انتخاباتْ شركت كنيم؛ پس از انتخاب مسئولان، با تمام توان و قدرتمان در خدمتِ آنها باشيم؛ به رهنمودهايى كه مى‌دهند، عمل كنيم و هر گاه مى‌خواهند مشكلى را حل كنند، هر كدام از ما بايد به اندازه توانمان با آنها همكارى كنيم.

مبادا يكى از ما مردم با خود بگويد:

من كه مسئول نيستم. پس، تعهد و وظيفه‌اى در برابر حلّ مشكلات ندارم و با اين استدلالِ غلط بخواهند از همكارى با مسئولان در حلّ مشكلات، خوددارى كند.

دين اسلام همه ما را در برابر مسائل اجتماعى، مسئول و متعهد مى‌داند. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده است:

«كُلُّكُمْ راعٍ، وَ كُلُّكُمْ مَسْؤُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ.»[١]

مردم هم حقوقى بر عهده مسئولان دارند.

مسئولان نيز بايد حقوق مردم را رعايت كنند.

مبادا گروهى از مردم به اشتباه يا غير اشتباه، گمان كنند كه دارند كنار زده مى‌شوند. اگر

[١]- ر. ك: مجلسى، محمدباقر، بحار الانوار، ج ٧٢، ص ٣٨.