همه ملت ايران دست به دستِ هم دادند و آن سيلى‌هاى بزرگ را به آمريكا زدند. از ميانِ اين امت انقلابى كه به آمريكا ضربه زدند، سه گروه از مردم مشخص‌تر هستند و بدون شك، آمريكا مى‌خواهد اول از آنها انتقام بگيرد. اين سه گروهِ مردم، عبارت‌اند از:

روحانيت، دانشگاهيان و كارگران.

اولين گروه، علما و روحانيت هستند.

تمام روحانيتِ ايران، از امام راحلمان تا رهبر كنونىِ ما و تمام روحانيونى كه در ارگان‌هاى مختلف، مشغول خدمت هستند، هدفِ تير انتقامِ آمريكا هستند.

آمريكا در ابتدا خواهد كوشيد تا با شايعه درست كردن عليه روحانيت و تهمت زدن به روحانيت، آنها را در بين شما متهم كنند و شما و روحانيت را از يكديگر جدا كنند.

(شعار نمازگزاران: «روحانى مبارز، حمايتت مى‌كنيم»)

دومين گروه نيروهاى انقلاب، دانشگاهيان بودند. تلويزيون ديروز فيلم سخنرانى حضرت امام را نشان مى‌داد. من اين سخنرانى را گوش كردم. حتماً بيشترِ شماها هم اين سخنرانى را گوش كرده‌ايد و توصيه‌هاى حضرت امام در اين سخنرانى را شنيده‌ايد.

كارگران نيز سومين گروه شاخصِ انقلاب بودند.

آمريكا تلاش خواهد كرد تا اين سه گروه را از يكديگر جدا كند و بين اين سه گروه و شما جدايى افكنَد.

ما بايد مواظب باشيم كه مانند جان واحد، در كنار يكديگر باشيم و وحدت كلمه خود را حفظ كنيم تا دشمن نتواند در بين ما نفوذ كند يا آسيبى به ما وارد سازد. دشمن بايد آرزوى تفرقه و جدايى بين ما را به گور ببرد.

(تكبير نمازگزاران)

در خاتمه، مَقدم ميهمانان عزيزى را كه امروز در نماز جمعه شركت كرده‌اند، بخصوص ميهمان عزيز كشور ايران، رئيس جمهور محترم الجزاير را گرامى مى‌داريم.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ وَ الْعَصْرِ انَّ الانْسانَ لَفى‌ خُسْرٍ الَّا الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ[١]

٦٨ جمعه ٢١ دى ١٣٦٩- دانشگاه تهران مهم‌ترين عنوان: اصل اعتدال و ساده‌زيستى در اسلام‌

خطبه اول‌

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم‌

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى‌ كُلُّ عَزيزٍ غَيْرَهُ ذَليلٌ وَ كُلُّ قَوِىٍّ غَيْرَهُ ضَعيفٌ وَ كُلُّ مالِكٍ غَيْرَهُ مَمْلُوكٌ وَ كُلُّ عالِمٍ غَيْرَهُ مُتَعَلِّمٌ وَ الصَّلاةُ وَ السَّلامُ عَلى‌ مَنْ بَعَثَهُ اللَّهُ لِانْجازِ عِدَتِهِ وَ اتْمامِ نُبُوَّتِهِ مَأْخُوذاً عَلَى النَّبِيّينَ ميثاقُهُ مَشْهُورَةً سِماتُهُ كَريماً ميلادُهُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ الْكِرامِ.

خداوند سبحان فرموده است:

«فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ وَ ما ادْريكَ مَا الْعَقَبَةُ فَكُّ رَقَبَةٍ اوْ اطْعامٌ فى‌ يَوْمٍ ذى‌ مَسْغَبَةٍ يَتيماً ذا مَقْرَبَةٍ اوْ مِسْكيناً ذا مَتْرَبَةٍ»[٢]

[و او در آن گذرگاهِ سخت قدم ننهاد.

و تو چه دانى كه گذرگاهِ سخت چيست؟

آزاد كردنِ بنده است، يا طعام دادن در روز قحطى، خاصه به يتيمى كه خويشاوند باشد، يا به مسكينى خاك‌نشين.]

همچنين خداوند سبحان فرموده است:

[١]- سوره عصر( ١٠٣).

[٢]- سوره بلد( ٩٠)، آيه ١١-/ ١٦.